نقد و نظر

2012-01-31T16:10:00.000+03:30

بسیار هم عالی. تشکر از تمام دوستانی که زحمت کشیدن کامنت گذاشتن و میل زدن. من این همه نیستم!
عارضم به حضور انور منورتون که یه ایده ی بترکون که توسط ایمان پیشنهاد شد رو به حول و قوه ی الاهی تا چند روز دیگه عملی می کنیم. منتظر خبر های تکمیلی باشید. موفق و موید و منصور باشید انشاالله.

جعبه

2012-01-28T17:29:00.000+03:30

بطالت. اگه بخوام این چند ماهه ی خودم رو توصیف کنم دقیقن باید همین کلمه رو بگم. خیر سرم زیاد فیلم ندیدم و کتاب نخوندم که می خوام درس بخونم. اما فی الواقع ریده بودم با درس خوندنم. یه سری مطالعات جسته گریخته که نه به درد دنیا می خوره نه آخرت. دو تا امتحان دیگه دارم. دوشنبه و پنج شنبه. دوشنبه رو تر می زنم احتمالن.
یه فیلم خوب دیدم از سینمای مستقل یونان به اسم «داگتوث». خوب بود. اگه عمری باقی باشه می نویسم راجع بهش. الان فقط دارم به این فکر می کنم که سیاوش قمیشی عجب حرفه ای می پیچونه طرفش رو تو این آهنگی که الان داره پخش می شه: «من، به بن بست نرسیدم، راهمو کج کردم. با تو مشکلی ندارم، با خودم لج کردم». خیلی خوبه!
اصلن کسی این جا رو می خونه؟ لطفن اگه این نوشته ها رو می خونید یه کامنت بذارید ببینم چه خبره این جا. ناشناس هم باشه مهم نیست. می خوام ببینم اصن مخاطبی داره؟ فک کنم خودم رو سر کار گذاشتم! فعلن که صدا می پیچه این جا!
علی ای حال درست میشه، خدا بزرگه

سطح ِ خواب های شبانه

2011-09-23T19:36:00.002+03:30

از این جاده هایی که تو ستیغ ِ کوه هست و کنارش یه دره ی عمیقه، راه ِ باریکی تو کمرکش کوه که معمولن توی یه سری عکس به عنوان جاهای خطرناک و مناطق صعب العبور دیدین. حالا فرض کنید این جاده یه مقدار عریض تر باشه به اندازه ی حرکت یه ماشین. اما هنوز هم تو ارتفاع بالا که سمت راست یه دره ی وحشتناک می بینید. پیچ در پیچ و با شیب نسبتن زیاد. کف جاده با نقاشی هایی با رنگ های خیلی تند و طرح های اغراق شده پوشیده شده. با رنگ بندی ای شبیه نقاشی های مونش اما بدون حضور هیچ موجود زنده ای. به عبارتی «این ها رو سطح جاده نقاشی شده». خود کوه هم قرمز رنگ با رگه های خیلی باریک سفید که باید دقت کنی تا معلوم شه. یه اتوبوس ولوو با سرعت صد کیلومتر داره تو این جاده حرکت می کنه. من دو سه تا صندلی عقب تر از راننده نشستم. کنار شیشه. قائدتن تخمای من زیر گلومه اما برای بقیه ی مسافرین انگار همه ی اتفاقات براشون طبیعیه و هیچ واکنشی نشون نمی دن.
راننده وسط جاده یه دست انداز مانندی می بینه و تصمیم می گیره از سمت راستش حرکت کنه. توی یه پیچ شست هفتاد درجه. با صد کیلومتر سرعت. تو کمرکش کوه. سمت راست هم دره است. اتوبوس رو که به سمت راست می گیره از روی سطح جاده یواش یواش جدا می شه. برا این میگم یواش یواش چون تمام این اتفاقات رو اسلوموشن و آهسته می بینم اما حس ِ من اسلوموشن نیست. برای لحظه لحظه ش دارم قالب تهی می کنم. ذره ذره دارم زجر می کشم. وقتی اتوبوس از سطح جاده به صورت کامل جدا میشه، یه مکث رو هوا و انگار یکی یه کلید رو فشار می ده تا زمان با سرعت معمول بگذره، دقیقن در همون لحظه که اتوبوس می خواد با سرعت ته دره سقوط کنه از خواب می پرم. با تعرق زیاد.
این تازه اول ماجراست. از این جا به بعد اتفاقی میفته که تقریبن جدیده. قبلن مبتلا به ش نبودم. حدود یک ساله که برام اتفاق میفته. اونم اینه که وقتی یه کابوس وحشتناک می بینم. نفس نفس زنان از خواب می پرم. بعد از چند ثانیه یا چند دقیقه دوباره خوابم می بره، کنار کسی (که معمولن نمیشناسم و نمی بینمش حتی) نشستم و همون خواب رو مو به مو دارم تعریف می کنم. می گم که من این خواب رو دیدم و با دقیق ترین و ریز ترین جزئیات شروع می کنم براش تعریف کردن. خودم هم در اون لحظه می دونم که اینا رو خواب دیدم و دارم تعریف می کنم. اما نمی دونم که اینم خوابه. اینش خیلی اذیت کننده است. و خسته کننده. انصافن صبح ِ این شب ها واقعن هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی خسته ام. مثل امروز صبح.

همه مُلک ِ عالم پشیزی نیرزد

2011-09-21T02:12:00.003+04:30

یکی از واژه هایی که من خیلی بهش علاقه دارم واژه ی «پشیز» هستش. یعنی اگه من جمله ای استفاده کنم که توش واژه ی «پشیز» به کار رفته باشه قطعن جمله ایه که خیلی دوستش داشتم و سعی کردم ازش به جا استفاده کنم. اما واژه ی «پشیز» به دلیل معناش (سکه ی مسی ِ کم ارزش) و اون کمی و کاستی ای که می رسونه واژه ای هستش که نمیشه ازش زیاد استفاده کرد. معمولن توی یه عبارت کنایی به کار می ره که «پشیزی ارزش نداشتن» یعنی بی ارج و قدر بودن و ناچیز بودن. معروف ترین جمله ای هم که میشه واژه ی «پشیز» رو به کار برد یا حد اقل من تا به حال به کار بردم این جمله بوده که: «حرفات پشیزی برام ارزش نداره». خب خیلی محدود بوده. چون اصولن من که زیاد با افراد مختلف صحبت نمی کنم و اونایی هم که باهاشون صحبتی می کنم و معاشرتی دارم آدمایی ان که میشه باهاشون رک بود و خداوکیلی حرفاشون حداقل به اندازه ی یه «پشیز» ارزش داشته!
استفاده از واژه ی «پشیز» تو جاهای دیگه هم زیاد جالب نیست। مثلن بگم: «فلان فیلم پشیزی نمی ارزید». بخواهیم انصاف بدیم و اخلاقی نگاه کنیم، واژه ی «پشیز» برای نسبت دادن به یه اثر هنری نامردیه. چون حد اقل طرف زحمتش رو کشیده و یه اثری (هرچند مزخرف) تالیف کرده. بحث نقد سازنده و مخرب و تحلیل و تبیین و توصیف و این دست اباطیل هم نیست. نظر شخصیه. ممکن هم هست که غلط باشه. اما من الان نمیخوام راجع بهش صحبت کنم که جاش نیست و در حال حاضر چیز دیگه ای ذهنم رو مشغول کرده. من الان دارم به این فکر می کنم که هدفم از گفتن اینا چی بود؟ به نتیجه هم نمی رسم فی الواقع. چون «Lights» ِ آرکایو به اوجی که من دوست دارم رسیده و من نمی تونم تمرکز کنم که چی شد که به این جا رسید. البته هر کی پیش خودش فکر کنه که: «بابا خفن» و «ای کسی که با موسیقی آلترناتیو شروع به نوشتن می کنی» باید بهش گفت که: «برو درت رو بذار». خدای تعالی رو هزاران بار شاکرم که اونایی که من رو میشناسن می دونن از موسیقی (حداقل از نوع غربیش) «پشیز»ی سررشته ندارم و فقط اون موسیقی هایی رو که حس خوبی برام داره گوش می دم. به والله که برخی مواقع حس آقامون حمیرا از این لایتز بیشتره! و چه قدر هم خوب شد که جمله م رو به سمتی هدایت کردم که واژه ی «پشیز» توش به کار رفته باشه. چون واقعن داشتم به این فکر می کردم که من باید از این به بعد بیشتر از واژه ی «پشیز» استفاده کنم. حیفه. مهجور مونده.
حالا چی شد که اصن به این جا رسیدیم؟ دیروز به عزیزی گفتم: «حرفات برام پشیزی ارزش نداره». اما عصبی بودم. مزخرف گفتم. می دونم که این جا رو می خونی. عذرخواهی می کنم ازت.

پی نوشت: تیتر ناظر به بیت زیر هستش و شاعرش رو هم نمیدونم کیه!
جهان را بدیدیم، چیزی نیرزد
همه ملک ِ عالم پشیزی نیرزد

نون والکیبرد

2011-09-13T02:10:00.000+04:30

فکر به صورت تصویر تو ذهن آدم میاد. اما راه منتقل کردنش کلمه است. مشکل دقیقن همین جاست. الکن بودن شیوه ی انتقال اینجاست که خودش رو نشون میده. مثلن من الان این بطری تقریبن پر الکل صنعتی رو گوشه ی اتاق می بینم و این سوال برام پیش میاد که اونجا چی کار می کنه. بلافاصله تصویر اون روزی که یه سی دی رایت کردم و اسمش رو اشتباه روش نوشتم و این رو از پایین آوردم تا پاکش کنم و مجدد بنویسم میاد تو ذهنم. اما الان که دارم منتقل می کنم باید از واژه استفاده کنم. همین جملاتی که الان خوندی. همین کلمات. اینجاست که می بینی واژه نداری. من برای چشمای اون دختر بچه ی پنج ساله ای که وسط خیابون از مامانش داشت کتک می خورد چه واژه ای دارم؟ تصویر بعد از چند ماه هنوز تو ذهنمه. اما کلمه ندارم. واژه ندارم. برای صدا هم همینطور. صدای له شدن زنبور نیمه جونی که جلوی در خونه مون افتاده بود و من با دمپایی رفتم روش و لهش کردم. این صدا بیست ساله که تو ذهنمه. اما منتقل کردنش میشه به همین مبتذلی که الان دارید می خونید.
امشب دوستی به من گفت که چرا خیلی کم تو وبلاگت می نویسی. گفتم هر چی می خوام بنویسم قبلن بهترش توسط بقیه نوشته شده. اونایی که بلدن چطور از کلمه استفاده کنن. درسته، من باید برای خودم بنویسم. اما دست و دل آدم به نوشتن نمیره در این شرایط. این روزها هم که نمی دونم چرا اصلن تمرکز ندارم. وقتی هم میام چارخط بنویسم سر و ته نوشته رو گم می کنم. آسمون رو به ریسمون ربط می دم و گوز رو به شقیقه تا محتوای مزخرفی رو مقبول جلوه بدم. این نشد. این فایده نداره. تخم سگ قضیه اینه که روزنوشت نوشتن رو هم بلد نیستم. امروز اینجوری شد و این کار رو کردم و فلان و بهمان. خب؟ که چی؟ حالا اصلن آدم پراگماتیکی نیستما، اما این مسئله ی نوشتنه داره اذیت می کنه.
باید تکلیف رو یه سره کرد. درستش می کنم. خدا بزرگه آخه!‏

این بود آرمان های ما؟

2011-08-14T18:04:00.000+04:30

یه نگاه به خودت می کنی میگی چی شد که اینطوری شد؟ چرا اینجوری آخه. بعد تاسفه که به حال خودت می خوری. اگه دنبال دلیل باشی شروع می کنی واکاوی کردن. اما هر چی بیشتر جلو می ری کمتر می فهمی. چون اساسن یه متغیر باعث این همه تغییر نمی شه. قطعن پارامترهای زیادی تاثیر داشته که اونی که باید می شد، نشد و اونی که نباید می شد، شد.
برای آدمی که تو جزئی ترین اتفاقات روزمره هم دنبال دلیل برای وصل کردنش به یه کل بزرگتر می گرده، نداشتن دلیل برای مهم ترین قسمت زندگیش خیلی جالبه. بی معنی شاید.

تفسیر به رأی

2011-07-25T15:36:00.000+04:30

یه آزمایش فکری. این غزل رو بخونید و بعدش چشماتون رو ببندید و تصور کنید طرف مقابل و شخص مورد نظر! این رو اختصاصی برای خودتون سروده.

جان و تنم ای دوست، فدای ِ تن و جانت
مویی نفروشم به همه مُلک جهانت
[همه وجودم فدای همه ی وجودت، همه ی دنیا رو با یه تار گندیده ی موت عوض نمی کنم. این از من]

شیرین تر از این لب نشیندم که سخن گفت
تو خود شکری؟ یا عسل است آب ِ دهانت؟
[لامصب لب از شیرین تر؟ اون آب دهنه یا عسل؟]

یک روز عنایت کن و تیری به من انداز
باشد که تفرج بکنم دست و کمانت!
[یه لطفی کن و منو با تیر بزن. چرا؟ خب وقتی میخوای با تیر بزنی می تونم هیز بازی دربیارم و سفیدی ِ دست و بالت رو نگاه کنم!]

بر سرو نباشد رخ ِ چون ماه ِ منیرت
بر ماه نباشد قد ِ چون سرو ِ روانت
[صورت ِ مثل ِ ماهت رو سرو هم نداره، قد ِ مثل سروت رو هم که ماه نداره،بسکه لامصبی تو! ]

آخر چه بلایی تو؟ که در وصف نیایی
بسیار بگفتیم و نکردیم بیانت
[چی ای آخه تو سگ پدر؟ ، هر چی بیشتر توصیفت می کنم، می فهمم کم گفتم راجع بهت]

هر کس که ملامت کند از عشق ِ تو ما را
معذور بدارند چو بینند عیانت
[هر کی میگه که جمع کن بساطت رو و این چه وضعیه، وقتی می بینتت خودش می فهمه گه ِ اضافی خورده!]

حیف است چنین روی نگارین که بپوشی
سودی به مساکین رسد آخر، چه زیانت؟
[خو صورت به این قشنگی حیفه که تو بپوشونیش، بذا بدبخت بیچاره ها هم یه سودی ببرن!]

دشنام کرم کردی و گفتی و شنیدم
خرم تن سعدی که برآمد به زبانت
[فحش دادی؟ دستت درد نکنه، لطف داری. بازم خوش به حال من که اسمم اومد رو زیونت!]

چشما رو ببندین و تصور کنین که مخاطب خاصتون این غزل رو اختصاصن برای شما سروده. چه حسی داره؟

سه روز صلح و موسیقی

2011-07-24T17:14:00.001+04:30

داشتم ووداستاک می دیدم. با یه پیرمرد پنجاه و خورده ای ساله داشتن مصاحبه می کردن. حالا ماجرا مال 1969. فک کردم الان این پیرمرده کجاس؟ زنده است؟ مرده؟ بعد که دوربین چن تا بچه ی کون برهنه ی پنج شیش ساله رو هم نشون داد همین فکر رو راجع بهشون کردم. که الان بعد گذشت چهل و دو سال اینا الان تقریبن هم سن اون پیرمرده هستن. خیالبافی های احمقانه، این الان دو تا بچه داره و یه زندگی خوب هالیوودی. اون یکی تو ده سالگی سرطان خون میگیره و فاتحه. اون یکی تو بیست و یک سالگی توی یه خیابون فرعی تو نیویورک توی یه دعوای احمقانه چاقو می خوره و خلاص. اون یکی الان معروف شده. چه می دونم، مثلن تام هنکسه.
مهم نیست چه اتفاقی تو زندگی من میفته، مهم اینه که هر کاری بکنم از چند دقیقه تا چند روز بعدش قطعن مثل سگ پشیمون می شم. هر کاری. از خریدن یه کفش ساده بگیر تا چیزای دیگه. شاگردم رو که بندازم بیرون دو دقه بعد پشیمون میشم. نندازم بیرون دو دقه بعد با خودم می گم کاش پرتش میکردی بیرون تا الان وحشی بازی در نمیاورد. یه مسیج بخوام به یکی بزنم صد بار بالاپایین می کنم که هیچ مشکلی نداشته باشه. اما کافیه بفرستم، دهن خودم رو سرویس می کنم که این چی بود و چرا فرستادی مثلن. این اواخر تو گودر می رفتم اد کامنت رو می زدم و یه چند خط کامنت می نوشتم، تا میومدم پست کامنت رو کلیک کنم دچار بحران ِ که چی می شدم. «خب؟ آخرش؟ به تو چه آخه؟ برو به زندگی خودت برس اگه مردی». کنترل آ و بک اسپیس.
تو همون ووداستاک یه آقایی رو نشون داد که ریش ِ نسبتن بلند مشکی ای داشت و موی پریشون و عینک ِ گرد. بعد ِ چند دقیقه که صحبت کرد، یه نخ سیگار در آورد و رو به دوربین نشون داد و جملاتی با این مضمون گف که این الان بهترین چیزه و خیلی خوبه و قس علی هذا. با خودم گفتم این آقا و باقی افراد ِ محترمی که اون سه روز اون جا بودن بعدش پشیمون نشدن؟ از اون همه فعالیت ِ جانبی ِ کنار کنسرت و اون همه تو هم لولیدن و مواد زدن برای صلح و موسیقی. اصن بعدش بهش فک کردن؟ اصن همین آقای ریش قشنگ، کلن تو زندگیش همچین حس هایی رو تجربه کرده تا به حال؟ اصن باید فکر کرد به این؟
چند وقته خیلی جدی داریم با محسن بحث هایی تو زمینه ی فلسفه ی اخلاق می کنیم. هر چی بیشتر جلو میریم بیشتر به عمق ِ نادانی ِ خودمون پی می بریم. تنها عایدیش برای من این بوده که حتی اگه بخوام برینم هم فک می کنم اخلاقیه یا نه. در این حد دچار وسواس فکری شدم. بعد این واقعن برام مسئله شده که تا کجا باید فکر کرد؟ تا کجا باید حواس آدم به بقیه باشه؟ تا کجا باید نگران برداشت ها و نگاه ها و قضاوت های بقیه بود؟
دلم ووداستاک می خواد. سه روز صلح و موسیقی. با تمام ِ تعاریف ِ خودش.

سوره ی لذت

2011-07-23T18:25:00.001+04:30

المغز ِ هسته ی زردآلو
مالمغز ِ هسته ی زردآلو
و ما ادریک المغز ِ هسته ی زردآلو

تفسیر به رأی

2011-07-22T14:50:00.001+04:30

خوی ِ عذار ِ تو بر خاک تیره می‌افتاد
وجود ِ مرده از آن آب، جانور می‌گشت

اگر مرا به زر و سیم دسترس بودی
ز سیم ِ سینه ی تو، کار ِ من چو زر می‌گشت

-- سعدی

خوی: عرق ، عذار: صورت ، جانور: زنده
یه قطره از عرق صورتت ریخت رو زمین، مرده زنده شد. در این حد یعنی.
اما حیف واقعن، حیف که دست و بالم تنگه (سلام محسن!) ، اگه پول و پله ای داشتم تو هم با ما راه میومدی و اون سینه ی سفیدت نصیب ما می شد! و روزگار هم بر وفق مراد ِ ما و ایام هم به کام ِ ما می شد. انقدر بی شعور ِ پول پرستی یعنی. به هر حال درست میشه، خدا بزرگه.

طبل ِ پنهان

2011-07-20T16:14:00.001+04:30

فکر که بیفته تو مغز آدم مثل ِ پشه عمل می کنه. دیدین این پشه ها رو که بی هدف و باری به هر جهت تو هوا چرخ می زنن و هر از چندی به صورت کاملن تصادفی روی یه جای خاص میشینن و اگه جا داشته باشه نیشی هم می زنن. فکر هم همینطوره. می چرخه برای خودش خودش و گاه به گاه میره توی یه اتفاق خاص. آسمون رو به ریسمون ربط می ده و گوز رو به شقیقه. خیالبافی ها و ترس های احمقانه. می مونه، می مونه، می مونه، می مونه تا بالاخره می گنده. رسوب می کنه. حرف که زده نشه رسوب می کنه. حرفی که گفته نشه از بغضی که ترکیده نشه خطرناک تره. حالا تو بیا بگو چسناله. آره آقا. چسناله.
یکی از خوبی های نوشتن اینه که آرومت می کنه. حالا درسته کثافت از کلمه کلمه ی این جمله ی اول بیرون می زنه و شبه ِ روشنفکری رو پرت می کنه تو صورت ِ مخاطب. شاید بهتر باشه بگم یکی از خوبی های نوشتن حتی برای کسایی هم که بلد نیستن بنویسن هم اینه که آروم می کنه آدم رو. اصن مگه نوشتن بلد بودن می خواد؟ ادبیات داستانی نه حالا، ولی کاش بلد بودم خاطره بنویسم، از این دفتر های خاطرات بود که قفل داشت! البته یه بار سعی کردم خاطره بنویسم، چند روز مداوم نوشتم، بعد که برگشتم خوندم دیدم همه ی نوشته هام مخاطب داره، مخاطبی که خودمم هم نمی دونم کیه. مخاطبی که یه روز میاد این دفتر رو پیدا می کنه و من جا به جا دارم قسم و آیه می خورم تو نوشته هام که نخون این ها رو. یا دارم براش توضیح می دم. خودم رو براش توضیح می دادم. من همیشه دارم خودم رو توضیح می دم. دارم خودم رو ثابت می کنم. همیشه می خوام دلیل بیارم و بگم که هستم و وجود دارم. بعد چند روز دفتره رو کلن پاره کردم و ریختم دور. نشد. فایده نداشت.
نوشتن خیلی خوبه، به شرطی که بدونی چی می خوای بنویسی، اگه نه میشه چسناله. مثل همین.

سطح دوراندیشی!

2011-05-23T00:23:00.000+04:30

علم در جوامع بدوی و نخستین بشری به صورت طبقه بندی اشیاء پیرامون صورت می گرفت. یعنی مردمان جوامع نخستین برای درک بهتر از پیرامونشان دست به طبقه بندی می زدند. این طبقه بندی بر اساس یک سری از تشابهات اشیا بود و اشیاء هم طبقه، خاصیت های مشابه ای داشتند. به عنوان مثال سنگ و چوب در دسته ی اشیاء تیز و آسیب رسان قرار می گرفت یا مثلن آب دریا و باران و شیره ی نارگیل و شبنم برگ ها، همگی به دلیل مایع بودنشان در دسته ی آب ها قرار می گرفتند و مثال های دیگری از این دست.
بسیاری از این جوامع، آتش و زن را در یک طبقه قرار می دادند. به دلیل خاصیت خطرناک بودنشان.

پیداست حال مردم رند، آن چنان که هست

2011-05-20T03:20:00.001+04:30

یه جمع دوستانه بود. دوستی هم تو جمع بود، نوازنده ی تار و سه تار. بسیار هم زیبا ساز می زد. گفتم غزلی می دم و موسیقی ای بازپس می گیرم. قبول کرد. غزلی از اوحدی مراغه ای (که اول بار حسین نوروزی عزیز معرفی کرده بود) را دادم و قطعه موسیقی ای را در دستگاه همایون از استاد رضا حبیب زاده گرفتم. به نظر من که با صدای گرمش خیلی خوب خونده این غزل رو. کیفیت بد، به خاطر نزدیک بودن دستگاه ضبط من به سه تار هستش. با این که با ادوب اودیشن دستکاری هایی هم کردم اما حال ِ نوازنده و شعر رو اگر درک کنید کیفیت پایین، زیاد باعث اذیت نخواهد بود.

لینک شعر
لینک دانلود موسیقی

از هوش می

2011-05-09T22:01:00.000+04:30

من یه عادت بدی دارم. اونم اینه که وقتی خوابم و موبایلم زنگ می خوره، در هر حالتی که باشم بی اختیار موبایلم رو جواب می دم. با هر سطح هشیاری ای! یعنی پیش اومده که موبایل من زنگ خورده و جواب دادم و صحبت هم کردم در حالی که بعد از بیدار شدن هیچ چیزی از این اتفاقات یادم نبوده. و خب قائدتن صحنه های جالب و مفرحی برای دوستان فراهم اومده(که سر فرصت بعضی از این اتفاقات مفرح رو طی یک خودزنی احمقانه تعریف خواهم کرد!). نمی دونم که چرا مثلن خاموش نمی کنم یا سایلنت نمی کنم حداقل. عادت کردم دیگه. خواب ِ خواب هم که باشم با صدای زنگ موبایل دستم ناخودآگاه به سمتش می ره و جواب می دم. و در بیشتر مواقع بدون این که چیزی خاطرم بیاد.
حالا تا این جا رو داشته باشین. عرض به حضورتون که من دیروز ساعت یک بعد از ظهر از دانشگاه اومدم خونه. و چون شب قبلش کم خوابیده بودم، ساعت یک و نیم مجدد خوابیدم تا شش عصر. شبش داشتم موبایلم رو چک می کردم که چه خبر بوده در طول روز. متوجه شدم که ساعت چهار بعد از ظهر یکی با موبایل من تماس گرفته و من جواب دادم. شماره ای بود که ذخیره نشده بود و نمی شناختم. و از بخت بد من بسیار هم شبیه شماره ی یکی از شاگردام بود که یه بار بهم زنگ زده بود. استرس گرفته بودم که چی گفتم به این. احتمال فحاشی ِ من بوده در اون لحظات. و واقعن هیچ ایده ای نداشتم که با کی و در مورد چی صحبت کردم اون موقع.
شب پر استرسی رو گذروندم و صبح تو مدرسه شماره رو به شاگردم نشون دادم . گفت اون نبوده. الان وضع بد تر شده. چون نه می دونم کی بوده طرف و نه می دونم چی بهش گفتم که وقتی الان بهش زنگ می زنم ریجکتم می کنه. یعنی در این حد که دیگه نمی خواد صدام رو بشنوه. خلاصه گه گیجه ای که منم!

معیار ِ تفکر؟

2011-05-05T21:14:00.000+04:30

هی می گفتن و هی چشمای من گرد تر می شد. لایه لایه پرده بر می داشتن و من فقط داشتم به سیر ِ اتفاقاتی که منطقن برای خودم چیده بودم و به تلنگری از واقعیت همه شون فرو می ریخت فکر می کردم. به این که قرار نیست منطق تو همه ی امور کاربرد داشته باشه. به این که جهان ِ پیرامون ِ من رو چی می سازه؟ من تا چه حد دخیلم تو اون؟
کانت میگه بزرگترین رسوایی برای تاریخ فلسفه اینه که تا الان نتونسته توضیحی برای جهان ِ خارج داشته باشه. یعنی چند هزار سال تاریخ فلسفه میاد همه چیز رو توضیح میده، اما به مرحله ی کاربردی و پیاده سازی که می رسه عملن در می مونه. نمی تونه توضیح قابل قبولی داشته باشه. بحث ِ من الان بحث منطقی نیست. دنبال اثبات خاصی نیستم. بیشتر گنگم الان.
قصه از این قرار بود که از مدرسه باید می رفتم سمت انقلاب تا یه کتاب برای امتحان یک شنبه ام بخرم. بعدش هم رفتم پیش چند تا از دوستان تا گپی بزنیم و ناهاری بخوریم. مباحثی مطرح شد که خیلی ذهن من رو به خودش مشغول کرد. مباحثی که من هیچ دخالتی توش نداشتم و فقط بر اساس داده های محدودی که دریافت کرده بودم نتیجه گیری منطقی کرده بودم که با واقعیتی (که البته دیگه تعریف مشخصی ازش ندارم الان!) که متوجه شدم، همه چیز دگرگون شد. رندان ِ مست ِ شجریان رو توی تاکسی گوش می کردم و به کتابی که خریده بودم نگاه می کردم. منطق؛ معیار ِ تفکر نوشته ی محمد علی حکاک.

...

2011-04-26T16:13:00.003+04:30

ما توی خانواده یه سری اصطلاح داریم که فقط خودمون ازش سر در میاریم و برای بقیه تقریبن بی معنیه. خب البته خیلی ها از این اصطلاح ها برای خودشون دارن. ما هم داریم. یعنی ما هم مثل بقیه ایم! حالا مهم نیست. این اصطلاح خاص، استفاده از فعلی با مصدر لیسیدن در مواقع خاصیه که معنای اون طیفی از «هدر دادن موقعیت» تا «بدترین استفاده ی ممکن رو از فرصت داشتنه». مثلن من یه خبر دسته اول دارم و میام تا با آب و تاب برای بقیه تعریف کنم و یه دفعه برادر گرام زرتی خبر رو همینجوری تعریف می کنه و تمام مزه ش رو از بین می بره. در واقع می گیم خبر رو لیسیدی که.یعنی به بدترین شکل ممکن استفاده کردی. یا رک تر بگم یعنی ریدی توش. حالا این یه مثال جزئیه و این اصطلاح رو خیلی تعمیم های بیشتری هم میشه داد.
نکته اینه که الان احساس می کنم زندگیم رو لیسیدم.

می کند با خویشتن بیگانگی / با غریبان آشنایی می کند

2011-04-24T13:03:00.002+04:30

جدیدن که نیست، قضیه ی چندین ساله. اما این چند وقته بدجوری عود کرده. خیلی شدت یافته. مریضیم رو عرض می کنم. البته امراض روحی و جسمی زیادی دارم من به مرحمت حضرت حق جل و علا، اما این یکی برای خودم خیلی جالبه.
عارضم به حضور انور منورتون که این مریضی ای که دارم راجع بهش صحبت می کنم، خودم هم اسمش رو نمی دونم. اما این جوری می تونم توصیفش کنم که شخص در این حالت (بسته به وخامت حالش) افرادی که باهاشون برخورد می کنه رو آشنا می بینه. ینی قیافه ها و صورت ها همه براش آشنا هستند. من الان تو مرحله ی چهل درصدم(که حدس می زنم تا حدی وخیم باشه!). به این معنی که حداقل چهل درصد صورت ها و قیافه هایی که تو دانشگاه و محل کار و کوچه و خیابون می بینم برام آشنا هستند.
این جاست که عوارض مریضی نمود پیدا می کنه. صبح تا شب باید فک کنی «خدایا این کی بود؟» یا «من اینو کجا دیدم؟» یا «چه قدر قیافه ی این آشناست». این جور مواقع اگه شرایطش باشه و بتونم (که خیلی هم کم پیش میاد) می رم از طرف می پرسم که «ببخشید من شما رو کجا دیدم!» که اگه یارو فحش نده معرفت به خرج داده. اگر هم شرایطش نباشه که میری تو فکر. همینجوری نقب می زنی تا به نتیجه برسی و البته بی فایده. بعد میره تو مخ دیگه. قیافه ها همه آشنا، همه ش در حال مقایسه. «این چه قد شبیه فلانیه!»، «اگه موهاش اونجوری بود شبیه بهمانی می شد»، و همه ش هم ناخودآگاه. یعنی حتی سعی هم می کنم که مقابله کنم با این حس اما ناخودآگاه گرفتارش میشه آدم.
البته تلاش آدم برای شناسایی، همیشه دچار شکست نمی شه. بعضی وقت ها هم چهره ی طرف مقابل رو واقعن دیدی و خیلی اتفاقی دوباره همون آدم رو یه جای دیگه می بینی. مثلن یادمه توی یه جاده جنگلی تو شمال یکی رو دیدم و انقد فکر کردم که کی بود تا بالاخره یادم اومد که چند سال پیش ظهر عاشورا توی آشپرخونه یه هیاتی بودم و این یارو پای دیگ داشت خورشت رو هم میزد!
الغرض، احساس می کنم مریضیم داره پیشرفت می کنه. نمی دونم بحث روانشناسانه ای در این باب تا حالا صورت گرفته یا نه. اگه نشده که به این روان شناس ها و روان کاو ها بگید یه حرکتی بزنن شاید ما هم درمان شدیم و دیگه تو خیابون زل نزدیم به قیافه ی یارو و یه دفعه سکندری بخوریم و مضحکه ی عام و خاص بشیم!

عشق ِ سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند

2011-04-21T18:53:00.001+04:30

اومدم سه چهار پاراگراف نوشتم راجع به سعدی که مثلن به زعم خودم در روز بزرگداشتش یه حرکتی زده باشم. یه شبه زندگی نامه و کارایی که داره و تفاوت گلستان و بوستان و غزلیات و مواعظ و بعد اون هم ویژگی های شعر سعدی و غیره و غیره و غیره.
یه دور متن رو از ابتدا خوندم. یه کنترل آ گرفتم و یه بک اسپیس. استدلالم هم این بود که به تو چه. هر کی بخواد زندگی نامه سعدی رو بخونه میره سرچ می کنه و ویکیش میکنه. به خودم گفتم این که علاقه ی زیادی به سعدی داری دلیل نمیشه این علاقه رو لوله کنی و تو ماتحت مخاطبت فرو کنی. سعدی دوست داری که داری.
نکته ی اول اینه که اونی که میگه برای خودت بنویس نه برای مخاطبت گه زیادی خورده. من اگر قرار بود برای خودم می نوشتم می رفتم یه دفتر دویست برگ دولوکس از «دست شما درد نکنه(اسمی که روی جوانک سوپرمارکت دار محل گذاشته ایم)» می خریدم و شب به شب خاطره می نوشتم. من وقتی این جا دارم می نویسم ینی دوست دارم این نوشته خونده بشه. ینی موجودیتی به اسم مخاطب رو باید در نظر بگیرم. چه تو وبلاگی که به طور مستقیم تقریبن دیگه خواننده ای نداره، و چه گودری که چار تا دوست و آشنا نوشته ی آدم رو می خونن و لایکی هم از سر رفاقت می زنن که: «حواسم بهت هست فلانی»
نکته ی دوم هم اینه که کش دادن یه قضیه خودش باعث لوث شدن اون میشه. من سعدی رو دوست دارم. خب؟ پیش میاد قسمتی از غزلش رو نت کنم و یا به مصرع و بیت خاصی اشاره کنم و یا یکی از توصیفاتش رو روی عکس یه خانم زیبا نت کنم ( که این هم قصه ی خودش رو داره و سر فرصت راجع به اون هم خواهم نوشت به حول و قوه ی الاهی). اما کش دادن همه ی این ها قضیه رو لوث می کنه. قرار نیست این جا کلاس ادبیات من باشه.
همه ی این خود زنی ها رو کردم تا به این جا برسم که با همه ی این حرف ها هنوزم که هنوزه یه نکته و اشاره تو شعر سعدی دل من و تقریبن آدمایی که دور و ورم تو همین دنیای گودر می شناسم رو می لرزونه. هنوزم که هنوزه یه «مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست» ش می ارزه به کل اشعار یه مشت بیمار روانی که اوج ابراز عشقشون « من خاک ِ کف ِ پای ِ سگ ِ کوی کسی ام / کاو خاک ِ کف ِ پای ِ سگ ِ کوی تو باشد» بود و از به لجن کشیدن خودشون برای خایه مالی یه معشوق حرومزاده تر از خودشون ابایی نداشتن. سعدی در مقابل این ها قرار می گیره. کسی که تعریف می کنه از خودش و تو واقعن نمی تونی دلیلی بیاری که چرا نباید از خودش تعریف کنه. جایی که می گه «من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس / زحمتم می دهد از بس که سخن شیرین است» از همین غرورش هم لذت می بری. یا وقتی که مدح معشوق می کنه و در لفافه حرف اصلیش رو هم می زنه که «هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست / پنجه بر زور آوران انداختن فرهنگ نیست».
راجع به سهل و ممتنع شعر گفتنش هم انقدر گفته شده که نیازی به صحبت نداره. اگر بخواهیم راجع به سهل و ممتنع بودنش صحبت کنیم میشه گفت که ملایمت شعر سعدی و اثر گذاری اون روی ذهن آدم مثل امر نفس کشیدن و دم و بازدم می مونه که در حالت عادی هیچکس متوجه اون نمی شه.
در مورد محاسن شعر سعدی ساعت ها میشه بحث کرد و حرف زد. نوشته ی من هم فک کنم طولانی شد و نمی دونم چی شد که سر از این جاها در آورد. تنها چیزی که باقی می مونه اینه که اگه از ادبیات کلاسیک ایران لذت می برید که هیچ، اگر نه پیشنهاد می کنم سعدی رو شروع کنید. بلا شک خودتون میاید ذکر می کنید که «قیامت می کنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن»

آن راز که در سینه نهفتیم، ضرب المثل از آب درآمد

2011-04-13T23:16:00.003+04:30

خواندیم خدا را به تظاهر، ناگه هُبـَل از آب درآمد
افسوس دعامان که دغا شد، مکر و دغل از آب درآمد

برخوان ِ کریمان اگر آیی، آن به که زبان بسته درآیی
ما زهر از او خواسته بودیم، اما عسل از آب درآمد

از بس که لطیف است گل ِ ما، چون آینه پیداست دل ِ ما
آن راز که در سینه نهفتیم، ضرب المثل از آب درآمد

یک چند در این ساحل ِ راحت، با خویش زدم لاف ِ شجاعت
آنـَک صدف از شوق ِ شهادت، سر در بغل از آب در امد

با خصم اگر گرم نشینی، باید ز تنت زخم بچینی
ما بر شتر ِ صلح نشستیم، جنگ ِ جمل از آب درآمد

این چامه چنان عمر ِ جوانمرگ، شرمنده ی کوتاهی خویش است
چون بود مرا قصد ِ قصیده، اما غزل از آب درامد

-- محمود حبیبی

کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

2011-03-01T14:38:00.002+03:30

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم
چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می‌رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او
در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم
وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل
وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا
طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می‌رود

شعر از سعدی
نقاشی از آیدا اشتری

تصنیف آتش ِ دل. جلال تاج اصفهانی

2011-02-25T02:35:00.002+03:30

تصنیف آتش ِ دل

جلال تاج اصفهانی
آهنگساز: عبدالحسین برازنده
شعر: حسن صدر سالک
از این جا دانلود کنید

دل در آتش ِ غم رخت تا كه خانه كرد
ديده سيل ِ خون به دامنم بس روانه كرد
آفتاب ِ عمر ِ من فرو رفت و ماهم از افق چرا سر برون نكرد
هيچ صبحدم نشد فلک چون شفق ز خون دل ِ مرا لاله گون نكرد
ز روی ِ مَــهت جانا پرده برگشا... در آسمان مه را منفعل نما
به ماه ِ رويت سوگند… كه دل به مهرت پابند... به طره ات جان پيوند
قسم به قد و بالت... به جانم آتش افكند... فراق ِ رویت یک چند
بيا نگارا جمال خود بنما... ز رنگ و بويت خجل نما گل را
رو در طرف چمن بين بنشسته چو من...دل خون بس ز غم ِ ياری غنچه دهن
گل درخشنده... چهره تابنده...غنچه در خنده… بلبل نعره زنان
هركه جوينده... باشد يابنده... دل دارد زنده ... بس كن آه و فغان
ز جور مهرويان شكوه گر سازی... به شش در ِ محنت مهره اندازی
همچون «سالک» دست خود بازی... همچون «سالک» دست خود بازی...

پیشنهاد موسیقی

2011-01-14T13:11:00.002+03:30

آواز اصفهان با تار
رضوی سروستانی (از این جا دانلود کنید)

ای دلبر زیبای من
ای سرو خوش بالای من
لعل لبت صهبای من
آن دل که بردی باز ده

افتاده ام در کوی تو
پیچیده ام بر موی تو
مست رخ نیکوی تو
آن دل که بردی باز ده

برف نو

2011-01-09T15:05:00.000+03:30

برف نو
دانلود صدای احمد شاملو

برف نو! برف نو! سلام، سلام
بنشين، خوش نشسته‌ای بر بام

پاكی آوردی ای اميد سپيد
همه آلودگی‌ست اين ايام

راه شومی‌ست می زند مطرب
تلخواری‌ست می چكد در جام

اشكواری‌ست می كشد لبخند
ننگواری‌ست می تراشد نام

شنبه چون جمعه، پار چون پیرار
نقش همرنگ می زند رسام

مرغ شادی به دامگاه آمد
به زمانی كه برگسيخته دام

ره به هموار جای دشت افتاد
ای دريغا كه برنيايد گام

تشنه آن جا به خاک مرگ نشست
کآتش از آب می کند پیغام

کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع برگرفته‌ایم از کام

خام سوزيم الغرض بدرود
تو فرود آی برف تازه سلام!

بالابلند تر از هر بلند بالایی

2010-12-11T18:02:00.001+03:30

قریب به ده سال پیش بود. نزدیک مدرسه محوطه ی کوهستانی مانندی بود که تقریبن ناشناس بود و خلوت. کنج خلوت دوستانه پیدا شده بود. با بهانه و بی بهانه می رفتیم بالا. آرامش و سکوت و خلوتیش رو جای دیگه ای ندیده بودیم. راه کشف می کردیم و برای مکان های استقراری مختلف اسم می گذاشتیم و مناسک رو به جا می آوردیم. مثل یه جور آیین. یا باید از «دخترک دلستر فروش» گذر می کردی و به «مادربزرگ ممد حسن» ادای احترام! می کردی و پس از گذشتن از جایگاه «تقی هالو» به خیابون «سهیل» می رسیدی و تو «تئوروی سوزون» مستقر می شدی. یا این که از کوچه باغی پشت «نیما یوشیج» میومدی بالا تا به «سنگ کاغذ لطفی» برسی. این پروسه رو از حداقل هفته ای یک بار بگیر تا چند شب پشت سر هم در هفته. حالا دیگه تهران زیر پاته. اگه شب باشه که یه دریایی از چراغ های کم سو میبینی و اگه دقت کنی ماشینایی که دارن تو هم میلولن و معلوم نیست کدوم گوری میرن. این جور میشه که خاطرات ده ساله هجوم میارن تو سرت. جمله به جمله. دیالوگ به دیالوگ. تو راه «کلاغ» نشسته بودیم که نون تصمیم گرفت پاشه بره با بابای دختره صحبت کنه. بحث امکان سنجی شاشیدن به تمام سطح شهر تهران اولین بار تو «صخره» مطرح شد. تمام خنده ها، بغض ها، بگو مگو ها... همه اش تو ارتفاع بود!
کوهسار رفتن برای ما یه جور تفریح نبود. مراسم بود. آیین بود. کوهسار بدون دلستر تلخ باطل بود. فحش ندادن به «مادربزرگ ممد حسن» واجب بود. مگه می شد از «..ر گاه!» گذشت و یاد من نیفتاد! مگه می شد به سمت «وودی آلن» رفت و از ایکبیری! یاد نکرد. این شد که کوهسار شد رفیق ما. بدمون میومد از این که راه به راه جاده ها رو آسفالت می کردن و راهی جلوی پای جوانک های بی مکان می گذاشتن. معبد دستمال کاغذی های مچاله و کاندوم های مصرف شده. یه جور حس تملک داشتیم. خودمون رو پیر اون جا می دونستیم. مایی بودیم که با «آقای جینگلز (که یک پیکان بود!)» فقط تو خود کوهسار یک ساعت و چهل و پنج دقیقه بالا رفته بودیم و مکان مکشوفه رو «ناموس» نامگذاری کرده بودیم. چون به قول سپهر تا ناموس کوهسار رفته بودیم! یه رفیق اینتر سابجکتیو برای یک مشت آدم عذب!
گذر زمان همه چی رو عوض می کنه و آدما رو پیر تر و محافظه کار تر. این حس تملک دیگه الان مضحک به نظر می رسه. کوهسار اون وجه رفاقت انتزاعیش رو از دست داده. ملموس تر شده. ولی هنوز هست. هنوز هم کسی که تک و تنها پامیشه میره بالا یعنی خرابه. یعنی کمک می خواد. و این نشون دهنده ی تاثیر عمیق یه عنصر بیرونی تو ذهن ماست. این نوشته ادای دینیه که باید برای این رفیق صورت می گرفت.

2010-12-08T23:48:00.000+03:30

روسری برداری از سر، ابر باران می شود

در تمام این خیابان راه بندان می شود

بعد، صدها چلچله پر می کشند از روسریت

ذهن خواب آلود مردم نغمه باران می شود

مادیانی پای می کوبد تمام دشت را

باد، وقتی بین موهایت پریشان می شود

لای موهای تو بوی خاک باران خورده... نه!

خاک خیس از بوی موهای تو انسان می شود

خسته از چشمان مردم، خسته از دست زمین

شب به شب خورشید در گیسوت پنهان می شود

سهم من از تو فقط وقتی که با خود می برد

روسری را باد، هنگامی که طوفان می شود

سهم من از تو، سماع مولوی در پیکرم

با چنین آشفته شمسی کوه رقصان می شود

آه اگر روزی به هر شکلی نباشی روبروم

هر شب و هر روز من شام غریبان می شود

***

مردم این شهر با این بیت ها بیگانه اند

بارها گفتند: آیا شعر هم نان می شود؟

دلبری با روسری، بی روسری؛ هردو حرام

با نظر بازی، غزل محکوم زندان می شود

شهر با این روسری ها، دلبری ها زنده است

وادی بی شاعر و عاشق، بیابان می شود

باورم کن، آخرش با جام باده، زلف یار

نوبت رقصیدن ما توی میدان می شود

-- مبین اعرابی

اتفاقات خوب یا نمی افتند، یا دیر می افتند!

2010-12-03T18:15:00.004+03:30

بارون می اومد. زیاد هم بارونی نبود. یه نمه داشت می اومد. پشت فرمون نشسته بودم و داشتم به سمت خونه می اومدم. ضبط هم خاموش بود. اونایی که منو می شناسن می دونن که همیشه ضبط ماشینم روشنه و به قول فرید همیشه باید زر زر یکی رو گوش کنم. اما اون شب نمی دونم چرا خودم داشتم زر زر می کردم. آروم آروم برای خودم می اومدم و آهنگ می خوندم. خوابم که نمی اومد. رانندگی تو ساعت سه نصفه شب تو خیابونای تهران هم فرصتی نبود که همیشه پا بده. از تهرانسر که فرید رو پیاده کردم تا خونه هم تقریبن نیم ساعتی وقت می برد که اون جوری که من رانندگی می کردم، اگه با دوچرخه بودم زود تر می رسیدم. نمه ی بارون هم مزید به علت که دیدمش.
کنار خیابون وایساده بود. خداوکیلی اولش کپ کردم. تا بهش برسم چند ثانیه ای وقت داشتم جمع بندی کنم. وقتی اون موقع شب این کنار خیابون وایساده مطمئنن طرف اونکاره است. قبلن هم به پستم خورده بودن. نه این که خیلی بچه مثبت باشم. نه. اما نمی دونم چرا باهاشون حال نمی کنم.
نمی دونم چی شد زدم کنار. سوار شد و جلو نشست. راه افتادم. تقریبن یک دقیقه سکوت بینمون گذشت تا این که من گفتم: «می پیچم سمت آزادی. مسیرتون می خوره؟» فقط گفت: «آره». چند ثانیه بعد دست برد و ضبط رو روشن کرد. تکنوازی تار بود. نمیشناختم کیه. قشنگ بود، گوش می کردم. یه دفعه برگشت گفت:«علیرضا شیرازی. آلبوم تماشاگه راز. سال 77»
نمی دونستم. گفتم: «نمی دونم»
گفت: «تو نوا بیداد می کنه»
نمی دونستم. گفتم: «نمی دونم»
گفت: «مگه دو نوازیش با حسین جلیلی رو گوش نکردی؟»
با خودم فکر کردم خوب شد فرید این جا نیست. فکر می کنه من ته سنتی بازم. این دیگه کیه؟
گفت: «فرید همچین فکری نمی کنه»
بی اختیار زدم رو ترمز. به قول فرید گرخیده بودم.
گفت: «واسه کسی که ادعای هنر و ادبیات داره زشته از فعلی مثل گرخیدن استفاده کنه. اینا مال امثال فریده»
ضربان قلبم شدت گرفت. گفتم: «تو کی هستی؟»
گفت: «آزاده»
گفتم: «جادوگری؟»
گفت: «تو که به خرافات اعتقاد نداری»
گفتم: «پس کی هستی؟»
گفت: «آزاده»
گفتم: «سر کاریه یا دوربین مخفی؟»
گفت: «هیچ کدوم. زندگیه»
گفتم: «یعنی چی؟»
گفت: «خودت رو دیوار اتاقت نوشتی. اتفاقات خوب یا نمی افتند یا دیر می افتند»
گفتم: «مگه میشه؟»
گفت: «دیدی که شده»
راست می گفت. واقعن شده بود. چند وقت پیش این جمله همینجوری به ذهنم رسید. خیلی حال کردم باهاش. با خودم گفتم علی الحساب رو دیوار بنویسمش تا بعدن توی دهن یکی از شخصیتای داستانام بذارمش. آخه من جسته گریخته داستان کوتاه هم می نویسم. با این که می دونم به لعنت خدا هم نمی ارزن ولی می نویسم. چراشو نمی دونم.
گفتم: «اصلن نمی تونم اتفاقات پیش اومده رو درک کنم. میشه بگی چه خبره؟»
گفت: «راه بیفت تا بگم»
راه افتادم. دروغ چرا. خیلی ترسیده بودم.
گفت: «ترسیدی؟»
گفتم: «نه»
گفت: «تو که گفتی دروغ چرا»
گفتم: «کی گفتم؟»
گفت: « بابا تو همین یکی دو خط قبلی گفتی»
گفتم: «چی؟»
گفت: «بی خیال بابا. امکان نداره انقدر خنگ باشی»
ضبط رو خاموش کردم. کاملن شمرده و مسلط گفتم: «ببخشید سرکار خانم آزاده نمیدونم چی چی، میشه لطفن خودتون رو معرفی کنید و بگید دقیقن از جون من چی می خواهید»
با یه پوزخند گفت: «جونتو». بعد یه خنده ی کوچیک کرد. این دیگه آخرش بود.
گفت: «لازم نیست بنویسی. بذار من بگم. آقایون و خانم های محترم. ایشان از این دیالوگ دستمالی شده که یکی به یه نفر دیگه میگه از جون من چی می خواهی و اون طرف هم جواب میده جونتو، حالشان به هم می خورد. محض اطلاع!»
پاک قاطی کرده بودم. گفتم: «آقایون و خانوما دیگه کی ان؟ ما که دو نفریم». ذهنم سریع رفت طرف اون فیلمه که همه ی زندگی یارو رو فیلم کرده بودن که گفت: «خیر. نمایش ترومن هم نیست. فیلم کجا بود بابا. این جا الان فقط خودمم و خودت!»
خب قائدتن این جمله اگر در شرایط دیگه ای گفته می شد، حس و حالات دیگه ای رو بر می انگیخت! ولی تو این شرایط فقط ترس من رو بیشتر کرد. برگشت گفت: «دیدی بار طنز هم داری. دیدی سر قضیه ی امید، فرید الکی گفت یک سیاه نمایی مضحک در بستری از اتفاقات مسخره و قابل پیش بینی»
امید اسم یکی از داستان هام بود. اینم عین جمله ی فرید بعد از خوندن اون داستان بود. یک دقیقه سکوت. چیزی نداشتم بگم. چیزی نمیتونستم بگم. حتی جرئت فکر کردن هم نداشتم. مگه میشه آدم فکر نکنه؟ گفتم: «تا حالا شده فکر نکنی؟»
گفت: «آره. فقط یادت نره موقع نوشتن، لحن آره گفتن منم برسونی. بنویس به صورت کشیده گفت»
گفتم: «چی رو بنویسم آخه؟»
گفت: «اینم بخت سیاه منه دیگه! چه قدر خنگی تو. همه چی رو باید واست توضیح داد؟»
گفتم: «به پیر، به پیغمبر نمی دونم. نمی فهمم»
گفت: «بالاخره می فهمی»
گفتم: «الان می خوام بفهمم»
گفت: «الان موقع انتخابه. بی خیال من بشی بری بخوابی. یا منو تموم کنی»
گفتم: «منظورت چیه؟»
گفت: «خره، من شخصیت اول داستانتم. الان داری منو می نویسی!»
گفتم: «من که الان چیزی نمی نویسم. من الان پشت فرمونم. دارم رانندگی می کنم»
گفت: «وقتی می گم خنگی همینه دیگه»
خب آخه من که خیلی وقته چیزی ننوشتم. یه لحظه فک کردم خوابم
گفت: «احمق جان، ای نویسنده ی محترم یابو! حضرت عالی خواب تشریف ندارید»
گفتم: «اگه این جوریه، پس تو از کجا داری ذهن من رو می خونی؟ مگه من خالق تو نیستم؟»
گفت: «آهان. ولی بازم بنویس به صورت کشیده گفت! یواش یواش داری می فهمی»
گفتم: «چی رو؟»
گفت: «اتفاقات خوب رو. دیدی یه مثال نقض برای اون جمله ی کذایی پیدا کردم!»
یه نفس عمیق کشیدم. گفتم: «ولی من اصلن با اسم آزاده حال نمی کنم. مطمئنن اگر تو داستانم شخصیت دختر داشته باشم اسمشو آزاده نمیذارم»
گفت: «نمی تونی»
گفتم: «چرا؟»
گفت: «به خاطر این که اسم من واقعن آزاده است!»
گفتم: «ولی تو وجود نداری. تو مخلوق قلم منی»
گفت: «ببخشیدا، پس اینی که این جا کنار شما نشسته درخته؟»
گفتم: «پس تو وجود داری»
گفت: «داستان کوتاه می خوای بنویسی یا نقد هستی و زمان هایدگر. بنویس بره دیگه!»
عجب گیری افتاده بودم. گفتم: «مگه من دانای کل نیستم؟»
گفت: «تو دانای جزء هم نیستی بدبخت! در ضمن محض اطلاعت بگم شیوه ی روایت داستانت من راویه»
گفتم: «اگر بنویسم دانای کل می نویسم. اسم شخصیت دختر رو هم میذارم بدرالسادات!»
گفت: «پس اینایی که تا الان نوشتی چی؟ ببین، تو الان اعصابت خورده. بگیر بخواب. بقیه اش رو فردا بنویس»
محکم زدم رو فرمون گفتم: «مگه این لامصبو نمی بینی. بابا من الان تو ماشینم. این جا هم میدون آزادیه. منم الان دارم رانندگی می کنم. می بینی که»
با بی تفاوتی گفت: «گیر عجب راوی زبون نفهمی افتادیما. اتفاقن همین دیروز داشتم به هولدن می گفتم که خوش به حالت. جروم کجا و این مرتیکه احمق کجا»
گفتم: «چوب خط توهینت دیگه داره پر میشه ها»
گفت: «تکراری نگو آقای نویسنده. این جمله رو قبلن توی یه داستان دیگه استفاده کردی. نه. خدایا. فیلم نامه بود»
گفتم: «احیانن منظورت از هولدن، هولدن کالفیلد نبود که؟»
گفت: «مهم نیست»
گفتم: «یعنی تو اونو می بینیش؟»
گفت: «بعضی موقع ها خودش میاد پیش من یه ذره حرف می زنیم»
گفتم: «کجا؟»
گفت: «دربند، درکه، کوهسار. از کوهسار خیلی خوشش میاد»
دیگه داشتم واقعن سکته می کردم. هولدن کالفیلد؟ دربند؟ به شوخی گفتم: «قلیون هم می کشه هولدن؟»
گفت: «چرا که نه»
با پوزخند گفتم: «چه طعمی دوس داره؟»
گفت: «دو سیب. پرتغال. ولی قهوه رو خیلی دوست داره. حالا منظورت چیه؟ فکر می کنی دارم دروغ میگم؟»
گفتم: «متاسفانه آره»
گفت: «باشه. مهم نیست. وقتی میگم زبون نفهمی ناراحتم می شی. عزیز من، دوست گل من، راوی محترم من. جناب آقای نویسنده ی من، شما راوی داستان زندگی من هستید. کل زندگیم هم نه، یک مقطع کوتاه که در یک داستان کوتاه بگنجه»
گفتم: «بعد از این که نوشتمت چی میشی؟»
گفت: «تو تمومش کن. از اون جا به بعدش خدا بزرگه!»
گفتم: «دروغ نگو. خودتم نمیدونی. درسته؟»
گفت: «بستگی داره»
گفتم: «به چی؟»
گفت: «به سرنوشتی که تو برام رقم میزنی بستگی داره. تو نویسنده ی منی»
گفتم: «یعنی اگه من آخر داستانم تو رو بکشم، تو کلن میمیری؟»
یه خنده ی نسبتن بلند سر داد و گفت: «نع!»
عجب گیری کردیم. شخصیت داستانمون هم حرفمون رو گوش نمیده.
چند ثانیه سکوت کردم. بعد گفتم: «خب؟»
گفت: «یعنی چی؟»
گفتم: «آخرش چی میشه؟»
گفت: «من چه بدونم. تو باید بنویسی»
گفتم: «اگه نخوام؟»
گفت: «مطمئنی؟»
گفتم: «آره. مطمئنم»
گفت: «خودت خواستی. تازه می خواستم یه خورده از زندگیم برات بگم»
گفتم: «نمی خوام»
گفت: «پس نگه دار پیاده می شم»
زدم بغل. از ماشین پیاده شد و مخالف من حرکت کرد. راه افتادم و ضبط رو روشن کردم. از تو آینه حواسم بهش بود. چند متر عقب تر یه پرشیا براش ترمز زد. سوار شد. پرشیا با شتاب زیادی تیک آف کرد و از کنار من سبقت گرفت. آخرین لحظه آزاده رو دیدم که واسم زبون درازی کرد. راننده رو شناختم. محمود دولت آبادی بود.

حمید جعفری. زمستان 1386

2010-11-24T03:41:00.000+03:30

مثل اون لحظه که داری پیاده روی می کنی. یه جا از شیشه یه مغازه چشت میفته تو تلویزیون روشنش. دو ثانیه. کلوزآپ یه بازیگر خوشکل رنگ پریده ی خارجیه یا صورت عرق کرده ی یه فوتبالیست در حال انداختن اوت. شایدم اخبار. جنگ و بمب و خون و مرگ. ولی فقط دو ثانیه. قدم چهارم دیگه دیواره. بازی تازه شروع میشه. این کی بود؟ قضیه چی بود؟ چند چند بودن؟ چرا دختره می دوید؟ اون زنه که گریه می کرد پسرش مرده بود؟ تو بمبگذاری؟ چند قدم جلوتر همه چی تموم میشه. دیگه چیزی ته ذهنت نمی مونه. فکر اصلی. روال اصلی زندگی.
از کنار بعضی از آدما باید عبور کرد. همین.‏

جکی و جیل!

2010-11-19T00:42:00.002+03:30

اگر قرار باشه روزی روزگاری به کارتون و انیمیشنی ادای دین کنم باید از انیمیشنی نام ببرم که تمام کودکی منو تشکیل می داد. عصر هایی که از مدرسه بر می گشتم با این که کارتون های متنوعی (در نوع خودش) از تلویزیون پخش می شد من فقط و فقط با یکیشون میتونستم ارتباط برقرار کنم. یعنی عشق می کردما! تنها کارتونی که اون موقع ها (از نظر من) ارزش دیدن داشت و هنوز هم نظرم تغییر نکرده کارتونی است به اسم بچه های کوه تاراک. دو بچه خرس کوچک به اسم جکی و جیل تمام حافظه تصویری کودکی من هستند.

سین و عین و دال و یا

2010-11-13T22:50:00.000+03:30

ای به بالا چون صنوبر، ای به رخ چون میم و ها
زلف داری همچو عنبر، لب چو شین و کاف و را

آفتاب عاشقانی ماهتاب دلبران
قبله آزاده گانی ای صنم با را و خا

در میان را و خا اندر کشیده میم و ها
ای صنم من دردمندم تن گرفته تا و با

تا و با آمد نگار من مرا در عشق تو
داروی دردم تو داری در میان لام و با

لام و با بر لام و با بنهاده باشد تا سحر
میم و یا در پیش باشد بسته باشد دال و را

ای نگارا گر تو ما را یک شبی مهمان بری
نقل خواهم از لبانت با و واو و سین و ها

تا بیا خوشحال باشیم آن زمان خواهیم گفت
اندرین دنیا که دیده با و ها و شین و تا

هر که ما را با تو یکدم شاد نتواند بدید
باد و بر جانش همیشه خا و نون و جیم و را

ای نگارا گر بخندی قند ریزد از لبت
بشکفد در ماه بهمن لام و آ و لام و ها

شاعران بسیار گفتند شعر های پر نمک
کس نگفته شاعری چون سین و عین و دال و یا

-- چه کسی به غیر از سعدی؟!

چکیده ای از رساله ی اوتودوموس (Euthydemos) افلاطون

2010-10-04T14:42:00.001+03:30

رساله ی اوتودوموس (اوتی دوموس، اوثودوموس)، یکی از مجموعه نوشته های افلاطون است که در دوره ی دوم تالیفات وی قرار دارد .این رساله که درباب مفهوم سفسطه (بدون ارزش گذاری و خوب یا بد دانستن آن) است، گفتگوی دو شخصیت سقراط و کریتون(Crito) است درباره ی ملاقات و مباحثه ای که سقراط به همراه چند تن از نزدیکانش با دو غریبه به نام های اوتودوموس و دیونوسودوروس(Dionysodorus) انجام می دهد. این دو برادر غریبه که مطابق متن افلاطون: "اهل خیوسند. نخست به ثوریوی پناه بردند و چون از آن جا نیز رانده شدند چند سالی است که در اطراف آتن می گردند. جامع همه ی علوم و معارفند.... پهلوان همه فن حریفند و در همه ی فنون استادند"، برای آموزش دادن علوم خود آمده اند و کل این رساله، تعاریف سقراط از اتفاقات این ملاقات برای کریتون است و در ابتدای صحبتش با کریتون می گوید: "شاید بهتر آن است که همه ی گفتگوهایی که در آن جا شد، از آغاز تا پایان نقل کنم." و بدین ترتیب در ادامه، شرح گفتگوی سقراط و دوستانش را با اوتودوموس و دیونوسودوروس می خوانیم.
سقراط سالخورده، به همراه دو جوان به نام های کلینیاس (Cleinias) و کتسیپوس (Ctesippus) در ورزشگاهی با اوتودوموس و دیونوسودوروس و جمعی از هوادارانشان ملاقات می کنند و طبق گفته ی دو برادر که می گویند " :شغل تازه ی ما آموزگاری فضیلت است و در این کار استاد تر از همه ی آموزگارانیم."، سقراط درخواست می کند که برای شروع، کلینیاس را قانع کنند که: "هم فضیلت فراگرفتنی است و هم شما بهترین آموزگاران آنید"
اوتودوموس گفتگوی خود با کلینیاس را با یک پرسش آغاز می کند که: "کدام کسان چیزی می آموزند؟ آنان که هوشمند و دانا هستند یا آنان که کندذهن و نادانند؟"و این سر آغاز پرسش و پاسخی می شود که در انتهای آن اوتودوموس، کلینیاس را به این نتیجه می رساند که: "انسان چیزی را می آموزد که از قبل می داند."این گفتگو باز هم ادامه پیدا می کند تا آن جایی که سقراط به یاری کلینیاس می رود و می گوید که: "واژه ی آموختن را مردمان در دو مورد به کار می برند؛ یکی درباره ی کسی که چیزی را نمی شناسد و از راه آموختن شناسایی به دست می آورد. و دیگر درباره ی کسی که شناسایی دارد، ولی از راه بررسی آن شناسایی یعنی به وسیله ی تطبیق عملی یا بحث، درستی و نادرستی آن را می آزماید."و در ادامه به کلینیاس این گونه عنوان می کند که دو برادر قصد مزاح با او را داشتند و عملشان را به کشیدن صندلی از پشت سر کسی که قصد نشستن دارد تعبیر می کند.
سقراط برای شروع یک بحث جدی، خود به گفتگو با کلینیاس می پردازد و این گونه آغاز می کند که: "آیا همه ی ما آدمیان آرزو نداریم که خرسند و راضی باشیم؟ "و در ادامه ی همین پرسش استدلال می کند که برای رسیدن به این مهم، باید هر چه بیشتر از "چیزهای نیک" داشته باشیم که مصداقی برای این "چیزهای نیک" را می توان تندرستی، زیبایی، تبار شریف، قدرت، افتخار، عدالت، شجاعت و از این دست دانست. سقراط، بزرگترینِ این "چیزهای نیک" را نیکبختی می داند و با این استدلال که برای دانستن هر علمی باید به دانایان آن علم رجوع کرد، نتیجه می گیرد که: "دانش برای نیکبختی آدمی کافی است."و چون کسی که می خواهد نیکبخت شود، نباید به داشتن "چیزهای نیک" قناعت ورزد، بلکه باید آن ها را به کار ببرد. وگرنه از دارا بودن آن سودی نخواهد برد، در انتها این نتیجه گیری را می کند که: "چیزهایی را که پیش تر بر شمردیم، نباید نیک بدانیم و نباید درباره ی آن ها چنان سخن بگوییم که فی نفسه نیکن. چه اگر نادانی بر آن ها فرمانروا باشد سبب بدبختی خواهند بود، نه مایه ی نیکبختی"
اما همانطور که اشاره شد، افلاطون فقط به شرح مفهوم سفسطه می پردازد و ارزش گذاری نمی کند که این عمل خوب است یا بد و فقط گفتگوهای اوتودوموس و دیونوسودوروس با مخاطبانشان در این رساله، مصداق سفسطه معرفی می شود. این دو برادر بحثشان را با این سوال آغاز می کنند که: "آرزو دارید این جوان (کلینیاس)مردی دانا و خردمند شود؟" و با چند پرسش ساده به این نتیجه می رسند که: "شما آرزو دارید که او نابود شود!" با عصبانی شدن کتسیپوس از این سخن، دو برادر سریعن بحثی دیگر با خود او مطرح می کنند و در انتها کتسیپوس را به این نتیجه می رسانند که: "هیچ کس نمی تواند دروغ بگوید بنابراین هرچه ما می گوییم راست است". در ادامه ی بحث این دو برادر با کتسیپوس، آنان چند نتیجه گیری از این دست می کنند و سقراط خود را وارد بحث می کند و می گوید که از خلال حرف های دیونوسودوروس به این نتیجه می رسد که" :هیچ کس نمی تواند سخنی خلاف حقیقت بگوید. بلکه یک شخص یا سخن می گوید و در این صورت سخنش موافق حقیقت است و یا اصلن سخن نمی گوید." با تایید دیونوسودوروس از این جمله، سقراط با او وارد بحثی از همین دست می شود و در انتهای بحث خود می گوید: "سخنم درست بود یا نادرست؟ اگر بگویی درست بود، نخواهی توانست آن را رد کنی و با همه ی دانشی که داری نخواهی دانست با آن سخن چه کنی !ولی اگر سخنم را نادرست بدانی همین خود دلیلی بر نادرستی ادعای پیشین تو خواهد بود که گفتی هیچ کس سخن نادرست نمی گوید."
سقراط در ادامه باز کلینیاس را مخاطب خود قرار می دهد و در ادامه ی بحث اول خود با او این گونه عنوان می کند که: "دانشی که به آن نیاز داریم، دانشی است که هم به ما بگوید چگونه می توان چیزی را به وجود آورد و هم راه به کار بردن آن را به ما بنماید " و این سوال را مطرح می کند کند که" :کدام دانش و هنر می تواند ما را به نیکبختی برساند؟" و در جواب کریتون که از نتیجه ی بحث پرسید عنوان کرد که: "سرانجام کارمان به رسوایی کشید. زیرا چون کودکانی که در پی پرستوها می دوند، به هر دانشی که به نظرمان آمد دست یازیدیم ولی همه پریدند و گریختند. اما هنگامی که به هنر پادشاهی رسیدیم و درباره ی آن به تحقیق پرداختیم تا ببینیم می تواند ما را نیکبخت کند یا نه، در راه هایی پر پیچ و خم افتادیم و هر دم که گمان می کردیم به پایان راه رسیده ایم، دیواری در برابر خود می دیدیم و ناچار می شدیم برگردیم و بدین سان دوباره به آغاز بحث می رسیدیم". در این جا بین سقراط و کریتون درباره ی هنر سیاست و پادشاهی بحثی درمی گیرد و به نتیجه ی خاصی نمی رسد. سقراط عنوان می کند که از آن دو برادر غریبه خواستم که: "بر ما روشن کنند که کدام دانش را باید به دست آوریم تا بتوانیم باقی عمر را در نیکبختی به سر بریم"
اوتودوموس در جواب سقراط با او وارد بحث می شود و پس از چند سوال کوتاه ادعا می کند که: "ما همه چیز را می دانیم و تو نیز اگر یک چیز را می دانی یقین بدان که همه چیز را می دانی" و همین جمله باعث می شود سقراط و کتسیپوس در صدد امتحان اوتودوموس و دیونوسودوروس برآیند و حتی کتسیپوس از دیونوسودوروس می پرسد که: "می دانی اوتودوموس چند دندان در دهان دارد و اتودوموس نیز شماره ی دندان های تو را می داند؟ ." دو برادر با طفره رفتن از پاسخ های قانع کننده مجبور می شوند ادعاهای دیگری مطرح کنند از این دست که از همان روزی هم که به جهان آمدند همه چیز را می دانستند و مردان دانشمندی بودند. اوتودوموس باز هم با سقراط وارد بحث می شود و با چند پرسش کوتاه او را تحت فشار قرار می دهد و در نهایت این گونه بیان می کند که: "تصدیق کردی که همیشه می دانی و همیشه به واسطه ی همان چیز می دانی. اکنون هر چه دلت می خواهد بگو. به هر حال تصدیق کردی که همیشه می دانی و همه چیز را می دانی و بدینسان روشن شد که در کودکی و روزی که به جهان آمدی و هنگامی که نطفه ات بسته شد و حتی پیش از آن که آسمان و زمین پدید آیند می دانستی زیرا تصدیق کردی که همیشه می دانی". سقراط سعی می کند که آن دو را قانع کند و در ادامه کتسیپوس وارد بحث با اوتودوموس می شود و در خلال این بحث ادعاهای عجیب تری از اوتودوموس مطرح می شود از جمله این که: "پدر و مادر من پدر و مادر همه ی آدمیان اند!" یا این سخن دیونوسودوروس خطاب به کتسیپوس که: "سگ تو، پدر توست و توله سگ هایش برادرانت!"
این بحث ها در ادامه به نزاع های کلامی می رسد و در انتها سقراط (که این شیوه ی اوتودوموس و دیونوسودوروس را پسندیده است) رو به آن دو می گوید که: "استدلال ها و نتیجه گیری های شما محاسن بی شمار دارند و بزرگترین حسن آن ها این است که شما کوچکترین اعتنایی به بیشتر مردمان و مخصوصن به بهترین و شریف ترین آنان ندارید بلکه تنها به عقیده ی کسانی ارج می نهید که مانند خود شما هستند. زیرا یقین دارم که تنها کسانی چون خودتان از استدلال های شما لذت می برند. در حالی که مردمان دیگر آن ها را به دیده ی حقارت می نگرند و مغلوب شدن در برابر آن ها را بهتر از آن می دانند که به وسیله ی آن ها دیگران را مغلوب سازند....بزرگترین حسنی که در هنر شما می بینم این است که هر کسی می تواند آن را در زمانی کوتاه بیاموزد و این نکته را هنگامی دریافتم که دیدم کتسیپوس با چه آسانی آن را آموخت [و در مقابل خودتان استفاده کرد]....خواهش می کنم من و کلینیاس را نیز در حلقه ی شاگردان خود بپذیرید"
سقراط از کریتون می خواهد که او نیز به آن ها بپیوندد و کریتون با این جمله که: " از کسانی هستم که مغلوب شدن در برابر آن گونه استدلال ها را بهتر از آن می دانند که خود به یاری آن ها دیگران را از پای درآورند" به نقل قولی از خطابه نویس ماهری که روز گذشته (و در جریان بحث سقراط با اوتودوموس و دیونوسودوروس( ملاقات کرده اشاره می کند. خطابه نویس دیدگاه خود را درباره ی شیوه ی آن دو برادر این گونه عنوان می کند که…" :آنان به آن چه می گویند اعتنایی ندارند و کارشان این است که با کلمه ها بازی کنند و شگفتی این جاست که این قبیل کسان چنان که گفتم بزرگترین استادان فن خویش به شمار ی آیند و علت آن است که هم خود فن مسخره و بی معنی است و هم کسانی که وقت خود را با آن تلف می کنند."
در انتها سقراط و کریتون در همین باب بحثی می کنند و دیالوگ پایانی سقراط ، پایان بخش این نوشته ی افلاطون است. سقراط به کریتون اینگونه میگوید که: "...توجه تو نباید معطوف کسانی شود که به فلسفه می پردازند و نباید بیندیشی که آن کسان خوبند یا بد، بلکه باید به خود فلسفه بنگری تا بدانی که فلسفه چیست و چگونه است. اگر دیدی خود فلسفه بد است باید نه تنها پسران خود، بلکه همه ی مردمان را از آن برحذر سازی. ولی اگر درباره ی آن همان عقیده را یافتی که من دارم، به قول آن مثل مشهور، هم خود به دنبال آن برو و هم پسرانت را به سوی آن رهنمون شو."

تو حیدر من. آلبوم ثنای علی. سید خلیل عالی نژاد

2010-09-01T22:24:00.005+04:30

سید خلیل عالی نژاد
آلبوم: ثنای علی
تو حیدر من
شعر: مولانا
از این جا دانلود کنید

آن دلبر من آمد بر من.....زنده شد از او باغ و بر من
گفتا بروم کاری است مهم.....در شهر مرا جان و تن من
گفتم به خدا گر تو بروی.....امشب نزید این پیکر من
آخر تو شوی رحمی نکنی.....بر رنگ رخ همچون زر من
تو سرو و گلی من سایه تو.....من کشته تو، تو حیدر من
گفتا نشود قربانی من.....جز نادره‌ای ای چاکر من
اسحاق نبی باید که بود.....قربان شده بر خاک در من
این گفت و بشد چون باد صبا.....شد عرش و روان از منظر من
گفتم چه شود گر لطف کنی.....آهسته روی ای سرور من
گفتا که خمش کاین خنگ فلک.....لنگانه رود در محضر من
خامش که اگر خامش نکنی.....در بیشه فتد این آذر من

2010-08-18T14:40:00.001+04:30

دنیای ما، دنیای آدم های زیباست. پولدار و فقیر بودن مهم نیست. زیبارویان نسبت به زشت ها ارجح اند. همین است که حتی برای نشان دادن فقر و مصیبت و بدبختی در جوامع فلک زده، عکس دختربچه ی زیبارویی با چشم رنگی کفایت می کند تا روی جلد مجله های بزرگ را تسخیر کند. چرا؟ چون توجه به زیبارویان زیادتر است و دلسوزی برایشان بیشتر. حتی اگر بینی هم نداشته باشند. مهم نیست، تیتر می شود که بریدن بینی دختر زیباروی افغان. گذشت زمانی که نشان دادن عمق فقر و فلاکت، عکس سیاه و سفید پسرک سیاه پوستی بود که از فرط لاغری استخوان های دنده اش قابل شمارش است. دیفالت عکس های تکان دهنده ی زمان ما عکس رنگی ای از دختر بچه ای زیباروی اما فقیر است که لباسی مندرس بر تن دارد و لبخندی نمکی بر لب. حال اگر بلایی هم که بر سرش آورده باشند که چه بهتر و روی جلد بزرگترین مجله ها برای اوست.

باور کنید هیچ اتفاق خاصی نخواهد افتاد

2010-08-16T13:12:00.003+04:30

آخ که چه قدر غبطه می خورم به دوست یکی از دوستان که مختصر آشنایی با هم داریم، به این دلیل که بیش از دو سال است که موبایل ندارد و بالکل آن را برای خود حذف کرده است. یک کارت تلفن و چند شماره ی واجب که در کاغذی دارد. همین. حسودی ندارد انصافن؟

بازگشت

2010-07-28T13:09:00.000+04:30

دلم واسه وبلاگم تنگ شده بود. لعنت به این گوگل ریدر. به خودم قول دادم که نظمی به نوشتن در این مکان مقدس بدهم. از همین شنبه!

و تباهی آغاز یافت...

2010-06-30T15:32:00.001+04:30

یه گروه متال رشتی هست به اسم کهت میان(Kahtmayan) که کارای خیلی خوبی داره . تو آلبوم اکسیر قطعه ای دارن به نام Degeneration یا تباهی. از این جا دانلود کنید و لذت ببرید

شرح غزلی از خواجوی کرمانی

2010-06-10T02:15:00.002+04:30

غزل بعد از حافظ طی چند قرن چنان درگیر صنایع ادبی می شود که حاشیه بر اصل می چرید و معنا در مرتبه ی دوم قرار می گیرد. به عنوان مثال خواجوی کرمانی چندین غزل دارد که در هر بیت از هرکدامشان علاوه بر صنایع ادبی مختلف، چندین ایهام وجود دارد و در بعضی مواقع کار به جایی می رسد که دیگر فرم به کلی جای محتوا را می گیرد و اصطلاحن قضیه لوث می شود.
اما همین خواجو یک غزل از این دست دارد که بسیار روان و دلنشین است و به شخصه آن را بسیار دوست دارم. آن جا که می گوید:

پيش اسبت رخ نهم ز آنرو كه غم نبود زمات
در وفايت جان ببازم تا كجا يابم وفات

دی طبيبم ديد و دردم را دوا ننوشت و گفت
خون دل ميخور كه اين ساعت نمی‌يابم دوات

چون روان بی خط برات آورده بودم از چه وجه
خط برون آوردی و گفتی كه آوردم برات

در عری شاه ماتم ای پری رخ، رخ مپوش
كانک، رخ بر رخ نهی او را چه غم باشد ز مات

راستی را تا صلای عشق در عالم زدی
قامتت را سجده آرد عرعر از بانگ صلات

چون ترا گويم كه لالای توام گوئی كه لا
جان ببازم بی سخن چون بت پرستان پيش لات

گرحيا داري برو خواجو و دست از جان بشوی
زانك لعل جان فزايش می برد آب حيات

بیت اول: مصرع اول، اسب و رخ و مات شطرنج و اسب یار و رخ عاشق و مرگ. مات معنای سومی هم دارد که ، "غم ما را تو نداری". مصرع دوم، وفات به معنای مرگ و وفات به معنای وفای تو

بیت دوم: دوای تو و همچنین دوات از ابزار خوشنویسی.

بیت سوم: خط هم به معنای دستور و کاغذ و هم به معنای رخ زیبا. برات به معنای برای تو و هم به معنای حواله و برات

بیت چهارم: عری در اصطلاح شطرنج به معنای آن است که شاه در برابر مهره ی حریف افتد. مات هم به معنای مات شطرنج و هم مات و مبهوت. رخ مپوش هم که هم در شطرنج و هم نپوشانیدن صورت. مصرع دوم هم باز در صفحه ی شطرنج و مات مرگ.

بیت پنجم: صلات هم صلای تو و هم بانگ صلات یا اذان

بیت ششم: پیش لات هم به معنای در مقابل نه گفتن تو و هم بت معروف زمان جاهلیت، "لات"

بیت آخر: آب حیات هم به معنای آب زندگانی و هم به معنای آب حیای تو یا آبروی تو.

Don't walk away

2010-05-29T03:01:00.000+04:30

یه گروه موسیقی کشف کردم به اسم Poets Of The Fall. یه راک باند سه نفره ی فنلاندی. کلن چهار تا آلبوم دارن و قطعه ها یکی از یکی قشنگ تر. اسم یکی از آلبوم ها هست Carnival Of Rust که اگه اشتباه نکنم میشه کارناوال زنگ زده (یا زنگار گرفته، نمی دونم). چند روزه دارم فقط به همین قطعه Carnival Of Rust گوش میدم و بغض می کنم و تا مرز گریه هم می رم. زبانم انقدر افتضاح هستش که شعر رو نفهمم. ولی دوست دارم اینو بذارم تو گوشم و ساعت سه نصفه شب از تجریش تا ونک پیاده برم و داد بزنم.

از اینجا دانلود کنید

D' you breathe the name of your saviour in your hour of need,
And taste the blame if the flavor should remind you of greed?
Of implication, insinuation and ill will, 'til you cannot lie still,
In all this turmoil, before red cape and foil come closing in for a kill

Come feed the rain
'cause I'm thirsty for your love dancing underneath the skies of lust
Yeah, feed the rain
'cause without your love my life ain't nothing but this carnival of rust

It's all a game, avoiding failure, when true colors will bleed
All in the name of misbehavior and the things we don't need
I lust for after no disaster can touch, touch us anymore
And more than ever, I hope to never fall, where enough is not the same it was before

Come feed the rain...
'cause I'm thirsty for your love dancing underneath the skies of lust
Yeah, feed the rain
'cause without your love my life ain't nothing but this carnival of rust
Yeah, feed the rain
'cause I'm thirsty for your love dancing underneath the skies of lust
Yeah, feed the rain
'cause without your love my life ain't nothing but this carnival of rust

Don't walk away, don't walk away, oh, when the world is burning
Don't walk away, don't walk away, oh, when the heart is yearning
Don't walk away, don't walk away, oh, when the world is burning
Don't walk away, don't walk away, oh, when the heart is yearning

یک نصیحت بشنو از من کاندر آن نبود غرض!

2010-04-26T16:34:00.001+04:30

خب پسر من، فیلتر می کنی فیلتر شکن دارم. چه کاریه خب؟ فقط حواست باشه سر شوخی رو خودت باز کردی!

نظر دوستی در مورد من

2010-04-23T01:11:00.001+04:30

- "خیلی شبیه خودت هستی"
چند روزه دارم به این جمله فکر می کنم.

... و لَو اُبرِمَ اِبرامأ

2010-04-12T20:51:00.002+04:30

پیش دانشگاهی بودم. به عمد مدرسه ی قبلی که دوستانی در آن پیدا کرده بودم رو عوض کرده بودم و هیچ کس رو تو مدرسه ی جدید نمی شناختم. سه روز در هفته باید از صبح تا ظهر سر کلاس می رفتم و ساعت هفت و نیم باید مدرسه می بودم که تازه با زور دگنک مادر ساعت هشت و نیم بیدار می شدم! مهیای مدرسه رفتن! دقیقن وسط راه خونه تا مدرسه از یک دکه ی روزنامه فروشی یک جام جم می خریدم و سلانه سلانه خودم را به زنگ دوم می رسوندم. آخرین صندلی در گوشه ی سمت راست کلاس جایگاه اختصاصی و جزء مایملک من بود. به شعاع یک متر هم کسی نزدیکم نمی نشست. راحت بودیم. زنگ دوم به روزنامه خوانی و زنگ سوم به تحریک نزدیکان جغرافیایی برای فرار از مدرسه می گذشت. در کل می گذشت.
چند صندلی دورتر از من اکیپ چند نفره ای می نشستند که از دوسال قبل با هم بودند و رفیق. هادی و حامد و حسین و ناصر. گروه NH3 . سعی اونا در ارتباط کلامی با من به جایی نمی رسید. گریزان بودم از این ارتباطات. این سعی به متلک گویی رسید. مزاح های منظوردار و مسخره کردن تنهایی خودخواسته.
لعنت به دهانی که بی موقع باز شود. یه روز در جواب یه متلک از ناصر تیکه ی درشت تری بارش کردم و خودم از اونا خواستم که "شوخی در محیط کلاس بس است. ادامه ی گفتگو را در حیاط انجام دهیم". خدای من و شما شاهد است که در طول مدت باقی مونده تا آخر کلاس، مثل سگ ترسیده بودم! با خودم می گفتم که الان چهارتایی می ریزند سرم و تا جایی که خودشون خسته بشن کتکم می زنن. اهل دعوا نبودم من! البته اونا هم آنچنان شر نبودن. ولی خب ترس جان است دیگر!
زنگ تفریح. داخل حیاط بودم که دیدم چهار نفره دارند از پله ها به سمت من می آن. قلبم مثل گنجشک داشت می زد. ولی قافیه را نباخته بودم و خودم هم به سمت اونا داشتم می رفتم. رو در رو که شدیم کم مونده بود که پس بیفتم! هادی اومد جلو و دست من رو گرفت و با یک لحن خودمانی گفت که "ما که با هم مشکلی نداریم. چرا جبهه گرفتی؟" و مسئله را به شوخی و خنده برگزار کرد و خودشان را معرفی کرد. " من هادی ام، ناصر، حسین، حامد" . منم که حمید بودم. نفس راحتی کشیدم و خدا رو شکر کردم که این ها قصد مرافعه نداشتند!
صندلی هایشان به من نزدیک تر شد و ارتباطات درون مدرسه ای بیشتر. اسم گروهشان شد NH4. هادی، حسین، حامد، حمید، ناصر. خونه ی من و ناصر در یک مسیر بود و برگشتن از مدرسه رو با هم بودیم.
هم آن ها برای من عجیب بودند و هم من برای آن ها. تجربیات مشترک کم داشتیم و حرف بسیار. اونا از مسافرت های مجردی و رفاقت های طولانیشان می گفتند و من از لذات کتاب و فیلم و سینما و هزار و یک جور پز روشنفکری جهت خفن نشون دادن خودم!
دوران درس و مدرسه تموم شد و نوبت به دانشگاه رسید. من و ناصر هرکدوم یک شهرستان دور قبول شدیم و بقیه هم هیچ کجا. خواسته یا ناخواسته ارتباطاتمون کم تر شد. کمتر با هم بودیم و دیدارها محدودتر. یک سال بعد هادی دانشجوی پرند شد.
نمیدانم از کجا بود که من و ناصر احساس کردیم که باید انشعابی در آمونیاک ایجاد کنیم. تهران بودیم ولی کمتر به بقیه سر می زدیم. بیشتر با هم بودیم و عملن از بقیه جدا شده بودیم. هادی و حسین به صورت شراکتی وارد بیزینس شده بودند و تقریبن تفاوت فاز به وجود آمده بود. در دیدارهای کوتاهی که شاید چند ماه یک بار پا می داد آخرین اطلاعات و اخبار را می گرفتیم. حامد زن گرفت و به طور رسمی از افراد مجرد دور شد. من که توانستم مهمانی بگیرم در دانشگاه آزاد تهران شمال و با این که تهران بودم خیلی کمتر حسین و هادی را می دیدم. هادی را بیشتر. صبح ها در دفترخانه ای کار می کرد که در برخی موارد کار مربوط به ثبت و سندی اگر پیش میومد پیشش می رفتم. با این که می دونست من و ناصر عملن انشعاب کردیم ولی هیچ وقت نشد که به رویمان بیاورد. گله می کرد از کم سر زدن ولی همیشه هر کاری از دستش بر می آمد انجام می داد. همیشه اطمینان داشتم که اگر هر کاری بخواهم برام انجام خواهد داد.
درس ناصر تمام شد و خدمت مقدس سربازی! هادی و حسین کماکان در بیزینس و حامد هم که انگار اصلن وجود خارجی نداشت. عادت خاصی داشتیم که پدر همدیگر را بین خودمان به اسم کوچک صدا می کردیم. روزی برای کاری نزدیک خونه ی هادی بودم که اتفاقن اعلامیه ی فوتی روی شیشه ی مغازه ای دیدم. حاج ناصر بود. پدر هادی. به یک آن تمام شب هایی که خونه ی هادی بودیم و حاج ناصر برامون صحبت می کرد اومد جلوی چشمم. خیلی ناراحت شدم. سریع به ناصر زنگ زدم و خودمون رو به هادی رسوندیم. چند روزی گذشته بود و به غیر از تسلیت و ابراز همدردی کار دیگری از دستمون بر نمیومد. هادی گفت که می خواست خبرمون کنه ولی دیرتر. نمیخواست بعد از چند وقت ندیدن همدیگه برای کفن و دفن حاج ناصر همو ببینیم.
روزها گذشت.
عید امسال با ناصر رفتیم شمال. دوتایی. برگشتنی بود.12 فروردین. توی جاده ی چالوس. حسین زنگ زد. از پاسخ هایی که ناصر می داد متوجه خبرهای بدی شدم. صحبت از تصادف بود و چپ کردن و بیمارستان و کشته شدن. یخ کرده بودم. صحبتش تموم شد. اولین جمله این بود که هادی زنده است و مشکل جدی ای نداره. خب خدا رو شکر.
چند ساعت بعد از سال تحویل هادی و یکی از دوستاش راه میفتن به مقصد شیراز. ساعت شش صبح ماشینشون توی جاده چپ می کنه. هادی به کما میره اما دوستش با جراحات زیادی که داشته به هوش بوده. حتی دکترش رو هم قسم میده که تو رو خدا نذار من بمیرم. من جوونم. دوست هادی توی بیمارستان فوت می کنه. هادی به هوش میاد. هیچ آسیب بدنی ای نمی بینه. اما فقط یه ضربه به مغزش کافیه که حافظه شو از دست بده.
هادی هیچ چیزی از تصادفش به یاد نداره. حافظه ی بلند مدتش سالمه و همه رو میشناسه. اما زمان رو قاطی کرده. از یک فروردین به بعد رو یادش نیست. سالم سالمه اما ذهن کوتاه مدت نداره. هادی داره اذیت میشه. همه داریم اذیت میشیم. بودن کسانی که همینجوری شده بودند و بعد از چند هفته خوب شدند. کسانی هم بودند که هیچ وقت خوب نشدند. هیچ وقت.
برای هادی دعا کنید.

Stories of a desert ghost

2010-04-07T14:54:00.004+04:30

با تو ام. این قطعه رو دانلود کن و گوش کن. بعد با اون الکتریک دیوانه کننده نعره بزن.
(لینک دانلود)

Camel . Lawrence

All across this barren land,
elder voices tell
stories of a desert ghost.
The legend of a man
swallowed by the sand.

High upon the red dunes,
a prophet in the wind...
a vision like a mirage,
rises from a man
swallowed by the sand.

Fading...
into the shadows
of the legend
you became.

Fading...
into the mystery
and the romance
of your fame

خدا بزرگه؟

2010-03-29T10:11:00.000+04:30

عازم سفر هستم. دنیای مجازی به مدت یک هفته خالی از من خواهد بود. اتفاق خاصی نخواهد افتاد. هیچ.

اگر واکسن هاری نزده اید به دیدن این مجموعه ی تصویری از هم گسیخته نروید

2010-03-26T15:52:00.001+04:30

فقط نیم ساعت. نیم ساعت کافی بود تا بفهمیم این تهمینه میلانی عوض که نشده هیچ، بدتر هم شده. هار شده. وحشی شده. دیگه با تیکه و کنایه ارضا نمیشه. شما هم نیم ساعت اول تسویه حساب رو ببینید تا بفهمید چی می گم. شخصیت پردازی؟ خط داستانی؟ درام؟ توقعات زیادی دارید ها. وقتی میشه با سخیف ترین الفاظ و شنیع ترین حرکات عقده های روانی و کثافت های درونی رو بیرون ریخت دیگه چه نیازی به این قرتی بازی هاست. اینا مال امثال مهرجوییه.
بنا رو بر اون گذاشتیم که طبق گفته ی خودش یه اثر متفاوت با بقیه ی آثارش ببینیم. اون نیم ساعتی که من تو سالن سینما دیدم اگه بشه اسمشو فیلم گذاشت قطعن متفاوت بود با بقیه ی کاراش. فرقش هم این بود که میلانی تو کارای قبلیش جلوی خودشو می گرفت تا با تیکه و متلک خودشو ارضا کنه اما تو این مجموعه ی تصویری از هم گسیخته ( که حیفم میاد واژه ی زیبای فیلم رو روش بذارم) عملن به یک فرد روانی ای شباهت پیدا می کنه که زنجیر از دست و پاش باز کردن و گفتن هر غلطی دلت می خواد تو این مدت زمان محدود بکن. می تونم تصور کنم چهره ی خانم میلانی رو بعد از اولین نمایش فیلمش که با خنده ای هیستریک داره با خودش فکر می کنه چه قدر کم بود. ای کاش بیشترش می کردم.
خیلی وقت پیش توی یه مجله ای می خوندم که خطاب به تهمینه میلانی گفته بود که این که شما تمایلات فمینیستی (شبه فمینستی البته!) داری به کنار. اینی که خودت توی خونه برای شوهر جونت نمونه ی بارز یک زن سنتی حرف گوش کن هستی و دست به سینه منتظر اوامرش وایمیسی رو کجای دلمون بذاریم. (نقل به مضمون البته!). این حرفایی هم که من زدم در مقابل توهین هایی که توی همون نیم ساعت به من شد تقریبن هیچ بود. ترسیدم اگر بیشتر بمونم بلند شم و وسط همون سالن سینما فحش خوارمادر بهش بدم. شما هم اگه طبع فحش دادن دارید و هنوز این مجموعه ی تصویری از هم گسیخته رو ندیدید میتونید امتحان کنید. البته اگه پولی برای دور ریختن کنار گذاشتید. چون من با خودم حساب کردم دیدم پولی که برای این مجموعه ی تصویری از هم گسیخته دادم، همه رو سس گوجه می خریدم و در حین حرکت تو ماشین دستمو بیرون میاوردم و خالیش می کردم به قرآن به صرفه تر بود. (این یکی از آرزو های منه!). یا اون نیم ساعت رو مینشستم تو خونه و سقف رو نگاه می کردم! به علی قسم مفید تر بود.
به هر حال. دلم می خواست راجع به چیز دیگه ای بنویسم. ولی نشد دیگه. بی خیال. حالا خدا بزرگه!

... تا تن وبلاگ من جا دارد!

2010-03-24T14:23:00.000+04:30

می نویسم. خواهم نوشت. این وبلاگ به حیات خود ادامه خواهد داد. عید آمده و تنهایی مختص آن. فیلمی و کتابی... . در حال خواندن "آگاهی" سوزان بلکمور هستم. پست بعدی احتمالن راجع به آن است و مختصری از فلسفه علم. این چند خط اعلام حضور است تا چه پیش آید. حالا خدا بزرگه!

آواز درآ...

2010-03-21T10:15:00.001+03:30

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز
که سليمان گل از باد هوا بازآمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من
کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

لاله بوی می نوشين بشنيد از دم صبح
داغ دل بود به اميد دوا بازآمد

چشم من در ره اين قافله راه بماند
تا به گوش دلم آواز درآ بازآمد

گر چه حافظ در رنجش زد و پيمان بشکست
لطف او بين که به لطف از در ما بازآمد

باران...

2010-02-04T02:09:00.000+03:30

هیچ صورتگر به صد سال، از بدایع وز نگار

آن نداند کرد و نتواند، که یک باران کند

ابو سعید ابوالخیر

تقدیم به شبه روشنفکران دهکده، با عشق و نکبت!

2010-01-31T02:16:00.008+03:30

خبر مردنش رو که خوندم خب اول شوکه شدم. بعد ناراحت شدم. بعد تصمیم گرفتم سر فرصت یه چیزی بنویسم ازش. از سیمور. از هولدن.از زویی. از تدی. بعد تقدیمش کنم به روحش! که قطع به یقین به سخره گرفته من و امثال من رو که منتظریم تا یه آدم معروف بمیره و با نوشتن از اون خودمون رو بیشتر نشون بدیم. که آره ما هم سلینجر خوندیم. که ناتور دشت شاهکار و فلان و بهمان، که هست. که هیچ شکی تو این نیست.
بعد از خوابیدن موج اول مرثیه خوانی ها و عزاداری ها تازه یواش یواش موج دوم اومد رو کار. که با فناوری پیشرفته ی کپی پیست یه نصفه بیوگرافی مختصری که هر کدوممون تا حالا بیشتر از پنجاه بار خوندیم، جا به جا منتشر می شد. زندگی اون مرحوم مغفور هم که به اندازه ی کافی مرموز، تو هم بیا هی پیاز داغشو زیاد کن. هی از انزوای خود خواسته و گریز از جمع و تنهاییاش بگو. کاری که هیچ کدوممون جرئت انجامشو نداریم و از این که نویسنده ی محبوبمون (تو معدود نویسندگانی که می شناسیم!) کاری کرده که بدمون نمیومد ما هم توانشو داشتیم و انجام میدادیم. به هر حال.
حالا ماجرا این وسط جالب تر هم میشه. تو این اوضاع تراژدی-کمدی مملکت، یه حماقتی صورت می گیره و دو تا جوون بدبخت اعدام میشن. فضای مجازی پر میشه از نوشته های شبه روشنفکران عشق حقوق بشر که شما گه می خورید راجع به سلینجر می نویسید وقتی دو تا دسته گل این مملکت پرپر شدند. فحش و فحش کاری شروع می شه. هم سلینجر فراموش می شه و هم اون دو مرحوم مغفور. فقط موضع گیری میمونه که آهای اهالی دهکده، منم هستما! یه نگاه هم این ور بندازین. این وسط یکی هم مثل من پیدا میشه که نور بندازه تو این وضعیت که آره آقا، این جوریه! ولی جان مادرتون یه نگاه هم این ور بندازین!
با همه ی این اوصاف و احوال، بیشتر از این که از مرگ سلینجر ناراحت بشم، از بی شعوری آدمایی ناراحت شدم که این وسط گیر دادن به مردم که چرا وقتی اون دو تا کشته شدن شما دارین از هولدن می نویسید؟ خدا وکیلی مملکته داریم؟

پی نوشت: تیتر هم که مشخصه دیگه از کجاست. داستان کوتاهی ازش با نام تقدیم به ازمه، با عشق و نکبت.
پی نوشت دو: شرح عکس

درست میشه. خدا بزرگه!

2010-01-25T03:22:00.002+03:30

تو کدوم فیلم بود که یارو می گفت حس کسی رو دارم که خبر خوبی داره و کسی رو نداره که بهش بگه؟ الان من دقیقن برعکسشم. یعنی احساس داشتن یه خبر بد و نداشتن کسی که باهاش قسمت کنی درد و الم رو. خیلی با خودم هم کلنجار رفتم که تو این خراب شده بنویسم یا نه. همینجوری از غریب و آشنا، تف و لعنت و انگ تفاوت و دیفرنس می خوریم. حالا هم بیام بگم که آقا جان از بعد از ظهر که پیش مامانم بودم تا الان که حدود هفت هشت ده عرض جغرافیایی از هم دیگه فاصله داریم مثل مرغ پرکنده از درون دارم بال بال می زنم که هر چه قدر هم ریش داشته باشی، به قرآن دل هم داری و این وامونده! از جبر طبیعت و پیروی از قوانین نمودارهای الاستیکی و پلاستیکی کاملن مرتجعه و تنگ و گشاد میشه. حالا تو بیا بگو چوله به چپ یا راست. مگه فرقی هم می کنه؟ این میشه که تو دو سه روز، هفت هشت ده تا دوست و آشنا و خواهر و برادری که داری، با نیشی که تا شقیقه باز شده روی اعصاب و روانت سالسا می رقصن که "فلانی، مامانت داره میره و تو هم عشق و حال و لهو و لعب دیگه؟ هان؟ بگو کلک!"
حالا خواهر و برادر که خب حرجی بهشون نیست! همینجوری بهت مشکوکن! اما دریغ می خورم از مشتی که نزدم تو صورت کیوان که وقتی بهش گفتم دل تنگ رفتن مادرمم نیشش چنان باز شد که تا انتهای بن بست آخرین کوچه از آخرین سلول خاکستری مغزشو خوندم.
حالا هر چه قدر هم سعی کنی عملیات ریلکسیشن به خرج بدی که همه چیز تحت کنترله، باز پیش داوری و قضاوت شروع میشه. که از صبح خندیدم و شنیدم که چرا کبکت خروس می خونه و ناراحت بودم و شنیدم که برو ما رو سیاه نکن. این چند خط نوشته هم کاملن از روی اعصاب درب و داغان نوشته شده که شاید بشه تعمیمش داد به یه کل بزرگ تر و منسجم تر. که پدر جان، به پیر به پیغمبر تو خدا نیستی. قرار نیست هرچی تو ذهن تو می گذره جامع و کامل و متقن باشه. بقیه هم به اندازه ی تو شعور دارن. گیریم یه ذره بالاتر و پایین تر.
حالا چی شد که به این جا رسیدم نمیدونم! اگه نفهمیدین چی شد که اصل خبر اینه که والده ی گرامی ما برای چند وقت تشریف بردن به اونور آب و بلاد کفر تا پیش اخوان دیگر باشند و آب و هوایی عوض کنند و به درس مشق برادران گرام ما رسیدگی! حالا یکی دو روزه که نمی دونم کی این تخم لق رو تو دهن بقیه شکست که من قراره نهایت سوء استفاده رو از این تنهایی ببرم و خلاصه تنها شدی و باز تف سربالا شدی! به چه جرمی؟ چون بیشتر از حد معمول سینما و تئاتر و نمایش ویژه و سینما تک و فیلم خانه ملی و هزار و یک خراب شده ی دیگه که ذره ای امید آموزش درست و درمون توش باشه میرم. پس حتمن یه خبریه! چه معنی داره هر روز هر روز پاشی بری اینور اونور؟
خلاصه. اعصاب خورد و روان داغون. نمی دونم چی نوشتم و چی شد. شاید به قولی این دلی ترین پست این وبلاگ باشه. به ساعت من دیگه یواش یواش باید هواپیما نشسته باشه و تا خبری نگیرم نمی خوابم. حالا هرشب تا خروسخون و طلوع فجر بیدارما. یه امشب که حس و حالاتم این جوره مثل اسب خوابم میاد!
به هر حال. درست میشه. خدا بزرگه! چرا غصه می خورین؟

ببینید ببینید، از این لیست، ببینید

2010-01-15T03:15:00.007+03:30

یه عده آدم اومدن دور هم جمع شدن و یه بازی راه انداختن که بهترین فیلمیایی که تو دهه ی اخیر ساخته شده و شما دیدین و لذتشو بردین و برای اموات کارگردان فاتحه خوندین چیه؟ بعد به صورت بازی همدیگه رو دعوت می کنن. از اونجایی که کسی منو دعوت نکرد! بر آن شدم که خودم لیست بدم و بعد دعوت کنم. پس بدون مقدمه میرم سر اصل مطلب.

به ترتیب حروف الفبا

این 9 فیلم:
Autumn in New York (2000 )
Big Fish (2003)
Bin-jip (2004)
Darbareye Elly (2009)
Kill Bill: Vol. 1 & 2 (2003 - 4)
Mulholland Dr. (2001)
Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)
The Dreamers (2003)
The Mix (2000

به همراه این 6 فیلم:
Divanei az ghafas parid (2002)
Elephant (2003 )
Moulin Rouge! (2001)
Oldboy (2003)
Sin City (2005 )
There Will Be Blood (2007

نکات مهم:
یک: ممکنه فیلمی رو فراموش کرده باشم و اگر چیز دیگری به ذهنم رسید عنوان خواهم کرد.
دو: حساب بیگ فیش از بقیه تقریبن جداست، یه چیزی فراتر از دهه و سده و هزاره! است.
سه: راجع به وجود میکس در این لیست هیچ تردیدی ندارم. بزودی راجع به ویژگی های بی نظیر این فیلم خواهم نوشت.
چهار: انتخاب پاییز در نیویورک شاید کمی سوال برانگیز باشد. اما مگر نگارنده نمی تواند خاطره داشته باشد؟!
پنج: بین جیپ رو ندیدین؟ باختین زندگیتون رو. شک نکنید.
کسانی که از طرف من تو این بازی دعوتند، لطف کنند و لیست بدهند که غفلت موجب خسران است.

به ترتیب حروف الفبا:
ایلیا
شراره ابوالحسنی
سعید جعفری
دکتر مصطفی جلالی فخر
فرنوش حبیب نژاد
جواد رهبر
شیوا مقانلو
محسن هادیان پور

رنج و راحت روانی یک روان‌پریش

2010-01-13T04:29:00.002+03:30

ساعت سه و نیم نیمه شبه. اگر الان چهارشنبه حساب بشه من فردا امتحان دارم. هیچ حسی ندارم. نصف مغزم از سیاست و ترور و بمب و بیانیه و هزارجور لاطائلات بالاترینی پر شده و نیمه‌ی دیگه از عشق و رنج و درد و شعر و دوری و س.ک.س و رختخواب و صدهزارجور خزعبلات گودری.
تمام صفحات رو بستم. فکر می‌کنم. متون خوانده شده و عکس های دیده شده از مقابل چشمام می‌گذره. فکر می‌کنم. یاد یکی از نوشته های قدیمی وبلاگم میفتم. یه بازی وبلاگی بود. قرار بود راجع به آرزوهایی که مطمئنیم محاله و بهشون نمی‌رسیم بنویسم. لیست کرده بودم. سعی می‌کنم بدون این که به آرشیو رجوع کنم یادم بیاد. اولیشو خوب یادمه، آرزو داشتم که خدا بودم! فکر می‌کنم. هنوز هم این آرزو رو دارم؟ اقرار به محال بودن یک آرزو و عنوان کردنش شاید بیشتر جنبه‌ی کمدی داشته باشه. فکر می‌کنم. بچه بودم. از معدود تصاویری که از دوران کودکی و پنج‌شش سالگی‌ام یادم میاد. از اون دوران بیشتر فریم هایی تو ذهنم هست تا تصاویر. اما این تصویر برام واضحه. دوربین اوورشولدر و رو به صورت منه. طرف مقابل رو نمی‌بینیم. حتی نمیدونم کی بود. پسر همسایه؟ نمی‌دونم. یادم نمیاد. بهش گفتم خدا کیه؟ خدا چیه؟ برگشت گفت که نمی‌دونم باباش یا مامانش یا کدوم خر دیگه‌ای گفته که هر کی بیشتر از دوازده ثانیه به خدا فکر کنه دیوونه میشه. دیگه هیچی یادم نیست. کات. تو خونه ام و کف زمین دراز کشیده ام و از یه طرف دارم راجع به خدا فکر می کنم و از یه طرف دیگه دارم می شمرم. یک. دو. سه.... ذهنم کاملن مشوش شده. می‌خوام برم یقه ی پسره رو بگیرم و بهش بگم به اون پدر پدرسگت بگو حالا چرا دوازده ثانیه؟ از کجات درآوردی این عدد رو؟ به صورت کاملن مازوخیستی تا چند روز کارم شده بود این که تصوری از قیافه‌ی خدا تو ذهنم بیارم و کنتور بندازم و سر یازده حواس خودم رو پرت کنم.
فکر می‌کنم. شاید من خدا باشم. خدای خودم و زندگی خودم. اونوقت تو میشی مخلوق من که الان اراده کردم که این نوشته رو بخونی. همون‌قدر هم من مخلوق تو هستم که اراده کردی که من یه چیزی بنویسم تا تو بخونی. فکر می‌کنم. به این که ساعت نزدیک چهار صبحه و ساعت 9 قراره یکی بیاد پیشم تا با هم درس بخونیم. کی قراره بخوابم و کی بیدار شم. نه نگرانی دارم و نه ترسی از عدم نگرانی. یه جور خالی بودن. انگار که هیچ چیزی تو آدم نباشه. نه دوست دارم نعره بکشم و نه دوست دارم گریه کنم. فکر می‌کنم. یاد پسره میفتم. دوشنبه و بعد از امتحان اولم دیدمش که برای استادش داشت گریه می‌کرد. اولین باری بود که همچین صحنه‌ای می دیدم. دم در که رسیدم به اولین آشنایی که دیدم قضیه رو گفتم. نه از سر خاله زنکی که به دلیل بهت. با حیرت می گفتم. مگه میشه؟ فکر می‌کنم. توی تصویری که از این واقعه همین الان در ذهن من شکل گرفته، راهرو نسبت به پسره داره پررنگ تر میشه. انتهای راهرو فقط یک در وجود داره که آزمایشگاهی برای مهندسین شیمی هستش. یک کات 180 درجه. تازه از مشهد آمده بودم. ابتدای راهرو. راه پله ای به سمت بالا. من با ناصر از بالا میایم پایین و تو با دوستات از پایین به سمت بالا. با ناصر شروع به صحبت می‌کنم که مثلن تو را ندیده ام و تو سلام می‌کنی. این پا و آن پا کردن های من برای در رفتن را نادیده می‌گیری و به احوالپرسی ادامه می‌دهی. ناصر می‌خندد. فکر می‌کنم. راهرو در سیاهی فید می‌شود. تو هم فید می‌شوی. فکر می‌کنم. به این که من خدای تو هستم. که در لحظه اراده کنم که من بخواهم در بروم و تو نگذاری. که خدایی کنم. که جواب سلام ندهی و از ضعف الوهیت خودم چنان به شعف بیایم که 10 دقیقه بعد این خبر را برای کسی در چهارصد و دوازده کیلومتر دورتر، با خوشحالی تمام اعلام کنم. فکر می‌کنم. به امتحان فردا. به جمله ای که توی جمع شنیدم که" بابا تو درس اختیاری که کسی رو نمیندازه". به این که اختیار نسبت به چی؟ فکر می کنم. به خودم. به تو. فکر می‌کنم. پس خدا هستم.

پی نوشت: تیتر، ناظر به بیت زیر از حافظ است
گر رنج پیش آید و گر راحت ای حکیم
نسبت مکن به غیر که این‌ها خدا کند

مکن به چشم حقارت نگاه بر من اسب!

2010-01-06T00:54:00.004+03:30

خب به سلامتی و میمنت و مبارکی و عرض شادباش و تهنیت به معدود خواننده ی این لاطائلات، عارضم به حضور انور منور حضرات که امتحان ما به خیر گذشت و فلشی که سر جلسه خالی رفت و با 7 فایل ضمیمه ی پاسخ های امتحان برگشت رو جناب مراقب محترم که عینهون سگ آقای پتی بل در معیت استاد گرام به کامپیوترهای دانشجویان بدبخت سرک می کشید رو ندید و استاد محترم هم از من نپرسید که آخه مومن، چرا تو ردیف شما سه نفر هستند که از بیش از 10 قطعه ی استفاده شده در این شکل، 7 قطعه ی عین هم رو انتخاب کردن و هر سه تاشون هم یک شکل و یک اندازه کشیدن!
اما بعد . قول داده بودم که راجع به درس نقشه 1 و نحوه ی پاس کردن اون صحبت کنم و با توجه به این نکته که اگرم این کار رو نمی کردم بنی بشری نمیومد بگه چرا و با توجه به پوست کلفتی من و از لحاظ این که آدم وبلاگ رو برای دل خودش می نویسه و همچنین با توجه به این ضرورت مهم که گوینده جمله ی قبلی گه خورده و اراجیفی بیش نگفته، و همچنین توجه به باقی چیزهای مهمی که الان یادم نمیاد ولی یه روزی حتمن یادم میاد و می گم و با توجه به این نکته که الان من سر و ته جمله رو گم کردم ، توضیح بدم چطور شد که این جوری شد!
من به این مسئله ی مهم معترفم که ذهن من اصلن یک ذهن تجسم کننده نیست. یعنی کارهایی مثل تجسم ابعاد و چیزهای وابسته به اون از قبیل نقاشی، خطاطی حرفه ای و ... رو واقعن توش عاجزم و حرفی برای گفتن ندارم. یعنی یادمه که در دوران راهنمایی که مدرسه ی ما بهای بسیاری به درس هنر می داد و معلم اختصاصی داشت و مثل باقی مدارس نمیومد معلم دینی و قرآن رو بفرسته سر کلاس تا به جای خط و نقاشی از شمر و یزید و عمر سعد و زهیر بن قین برای بچه ها صحبت کنه هم من سر کلاس هنر رنج می بردم که نمی تونستم این صندلی ای که آقای معلم گذاشته وسط کلاس رو بکشم. دیگه چه برسه به تجسم یک قطعه ی صنعتی و درآوردن سه نمای آن از سه جهت روبرو و کناری و بالا که واقعن برای من دست نیافتنی و امر محاله.
باری. ترم سوم دانشگاهی بودم (یعنی یه چیزی حدود خیلی وقت پیش!) که تصمیم گرفتم این درس رو بردارم. با خودم می گفتم بالاخره که چی؟ باید که این درس رو برداری؟ مرگ یه بار و شیون هم یه شب امتحان. کوتاه کنم که درس رو اخذ کردم اما دریغ از دیدار رخ به رخ و چهره به چهره و به قول متجددین فیس تو فیس من و استاد. فکر کنم در طول ترم کلن یه ده دقیقه رفتم سرکلاس! (که اون هم در حد خودش خاطره ی بترکونیه و احتمالن در پست بعد راجع بهش بگم و کلی بخندیم و دور هم باشیم!) نه حضور در کلاس داشتم. نه امتحان میان ترم دادم. نه نقشه هایی که هر هفته باید به عنوان تکلیف خانگی و مشق شب باید تحویل می دادیم رو تحویل دادم. در پایان ترم و شروع نکبت امتحانات، استاد گرام یه پروژه ی اتوکد هم به بچه ها گفته بود که می تونن به عنوان نمره ی اضافی روش حساب کنند.
شب امتحان شد و من هنوز مداد و خط کش و نقاله نداشتم، چه برسه به علم و درس و نقشه. پسر دوست داشتنی ای بود در خوابگاه ما به نام علی طهماسبی. قبول کرد که در حد یک ساعت اصول و کلیات رو به من بگه. خلاصه بعد از اون یک ساعت رفتم خوابیدم و فرداش سر جلسه ی امتحان شده بودم مثل کودکی که بهش جدول ضرب یاد دادن و یه انتگرال سه گانه گذاشتن جلوش و میگن حلش کن.
شکلی کشیدم که از لحاظ فضاحت و عدم ارتباط با شکل اصلی در حد فحش خوارمادر برای استاد بود. خودم که از کار خودم به شعف اومده بودم و عینهون حیوان محترمی که تیتاب استعمال کرده باشه نیشم از هنر خودم باز بود. اما می شد قیافه ی استاد رو بعد از دیدن اون شاهکار بی بدیل عرصه ی هنرهای نامنظم و بدون قید و بند و پست مدرن رو تجسم کرد. تیر آخرم هم برای استاد پروژه ی اتوکدش بود که به جوانکی که به نیابت از استاد پروژه ها رو در سر جلسه امتحان جمع می کرد یک فلاپی خالی دادم که اسم و مشخصات من به عنوان رسام نقشه ها روش قید شده بود. خودم رو هم آماده کرده بودم که اگر استاد گفت چرا این طور، بگم که تو کیف شما بد سکتور گرفته و منم دیگه فایل رو ندارم و اساسن مشکل توئه! یعنی بعد از امتحان یه بنده خدایی پرسید که چه کردی و من گفتم بی شعوره اگر پاسم کنه!
باری. بعد از جلسه ی امتحان، با علی داشتیم بر می گشتیم خوابگاه که او هم عنوان کرد که زیاد از امتحانش راضی نیست و نمره ی بالا نمیگیره و بهتره یه پلیتیکی بزنیم. استاد گرامی به دلیل کسالت سر جلسه نیومده بودند و علی به من گفت که آدرس خونه ی استاد رو بلده و بهتره شب بریم پیشش برای عرض ارادت و دعاگویی. بعد از مشورت و مداقه ی فراوان روی جوانب کار دیدیم که بهترین حالت این است که نامه ای هم آماده داشته باشیم که اگر امکان زیارت استاد حاصل نشد، خانواده ی محترم مصائب ما رو کتبن به ایشون برسونن. خلاصه مشغول نگارش شدیم و شیوه ای که من انتخاب کردم رو میشه فرار به جلو عنوان کرد. یعنی در کمال وقاحت و بی شرمی توضیحات مفصلی دادم با این مضمون که استاد گرامی، من می خواستم به دروغ بگویم که نشد و نرسیدم درس و بخونم و فلان کسم مرده بود و قس علی ذالک، که ییهویی نهیبی به خودم زدم که فلانی، النجات فی الصدق! دروغ تا به کی؟ تزویر تا چه حد؟ البته عین این عبارات رو که به کار نبردم. فقط بگم که انتشار متن اصلی نامه به صلاح نیست و موجب آبروریزی نگارنده و پی بردن همگان به میزان دورویی و بی شرمی وی خواهد شد!
القصه. نامه ها را به برادر استاد دادیم و آرزوی شفای عاجل از درگاه ایزد تعالی برای آن استاد بزرگوار کردیم و از آن جا دور شدیم.
شب هنگام بود که با علی تا خوابگاه پیاده آمدیم و از آن شب بود که صمیمیتی پیدا کردیم و من رو محرم دونست و شروع به درددل کرد گفت و گفت و گفت...
دور نشیم از خط اصلی قصه ی خودمون. داخل نامه به صراحت عنوان کرده بودم که اصلن انتظار نمره ی 10 رو ندارم و نهایت لطفی که میتونی بکنی اینه که با نه و نیم بندازی که معدلم اذیت نشه. ولی اگه 10 بدی که چه دوغی میشه! مردی خودتو ثابت می کنی و لطف بی حد و مرزتو! سر مبارکتون رو درد نیارم که بعد از اعلان نمرات متوجه شدم که یه 10 ناقابل خرج من کرده که خداوکیلی شاید 10 برابر نمره ی اصلی خودم بوده!
این بود قصه ی من که البته ماه آینده باید به همون شهرستان لعنتی برگردم و قطع به یقین استاد محترم رو پیدا خواهم کرد و یک تشکر درست و حسابی از او خواهم کرد.

پی نوشت: علی طهماسبی، دوست من که در متن ازش سخن رفت، یک امتحان وصایا داشت که درسش تمام شود. یعنی آخرین امتحان دوره ی لیسانسش با معدل بالا بود. یک ساعت قبل از امتحان با ماشین پسر عمه اش در خارج از شهر بودند که برای عجله ی برگشتن، ماشینشان در جاده چپ می کند. پسر عمه ی علی در جا فوت می کند و علی بعد از چهل روز در کما بودن از دنیا می رود. روحشان شاد.

برای ثبت در تاریخ

2010-01-04T11:51:00.001+03:30

کمتر از چند ساعت دیگه امتحان نقشه کشی صنعتی 2 دارم که باید یه نقشه با استفاده از نرم افزار اتوکد بکشم. همین الان و الساعه از دو چشم کور شم اگر ذره ای اتوکد بلد باشم! من تاحالا اتوکد کار نکردم! یعنی اصلن محیطش رو ندیدم. به حول و قوه ی الهی اگر حرکتی که تو ذهنم هست رو بتونم پیاده کنم که خوشحال و شاد و خندان میام میگم که اولن چه کار کردم و دومن اصلن منی که یه سه نما بلد نیستم بکشم چطوری نقشه کشی صنعتی 1 رو پاس کردم! اگرم هم نتونستم و نشد که .... خب نشد دیگه . چی کار کنم؟ فدای سرم!!!

پی نوشت: دارم Minesweeper بازی می کنم!

مقدمه

2009-12-31T02:52:00.002+03:30

به او نگاه می کنم، به راه پایان است
بتی که باغ بدونش به سان زندان است

جناس و وجه شبه، استعاره یا ایهام؟
چه قدر شعر من امشب بدون بنیان است

خدا، فرشته، ملائک، مسیح یا شیطان؟
پیمبر دلم اینک بدون ایمان است

صلاح مملکت خویش خسروان دانند؟
صلاح دست کسی به که پیر رندان است

غزل، قصیده، رباعی، دوبیتی و تصنیف
غم درون دل من فرای دیوان است

شاعر؛ خودم! به سعی دورترها

رفیق یعنی این که همه چیز تحت کنترله!

2009-12-12T03:39:00.003+03:30

استفاده کردن یه سری آدما از واژه‌ی "رفیق" حال منو به هم می‌زنه. من اگه یه کم می‌تونستم بروز بدم اون‌چه که تو ذهنم می‌گذره، قطع به یقین بالا می‌آوردم تو صورت نود درصد کسایی که "رفیق" لقلقه ی زبونشونه. گه می‌زنن به واژه. رفیق یعنی بعد یه هفته قرنطینه توی یه اتاق سه در چار تو یه شهر بی پدرمادر و بعد از خوندن یه داستان کوتاه از فتح الله بی‌نیاز، زنگ بزنی بهش و از سر درس و مشق بلندش کنی که نیم‌ساعت برات فلسفه ببافه. رفیق یعنی آرامش اون 5 دقیقه سکوت تو ماشین تو ساعت 2 نصفه شب کنار اتوبان. رفیق یعنی کسی که چارصد پونصد کیلومتر اونورتر از تو نگرانته. رفیق یعنی کله پدر عشق. یعنی پیاده اومدن چندین و چند باره از انقلاب تا آزادی. یعنی نشستن کنار اتوبان و مجله خوندن. رفیق یعنی آرامش بعد از مکالمات چند ساعته‌ی تلفنی. رفیق یعنی نسبت جولز و وینسنت. یعنی واج‌آرایی تو دیالوگ های مارسلوس والاس! رفیق یعنی اعتراف. یعنی خبر داشتن از ریز زندگی. رفیق یعنی لذت دونستن اون اتفاقی که هیچ کس از دوستای رفیقت در موردش نمی دونه! رفیق یعنی پس گردنی. یعنی نصیحت نشنیدن من! رفیق یعنی کل کل های احمقانه. رفیق یعنی دیدن نفس عمیق تو سینما تو دوم دبیرستان.رفیق یعنی کویر. یعنی مصر. یعنی گوش کردن هزار باره‌ی "نانوشته" ی رضا یزدانی با دونستن ریز ارتباطش به زندگی گه روزمره. رفیق یعنی بارونی که با گوش کردن "ببار ای بارون ببار" تو کویر می‌باره. رفیق یعنی مسخره کردن دیگران. یعنی تو سوز گداکش زمستون بزنی به کوه و کمر و همراه با خوردن دلستر تلخ، تمامی گیس بریدگان تاریخ رو مسخره کنی و بشاشی به هیکلشون. یعنی دیدن شاملو در اواخر عمرش! رفیق یعنی پایه. از خیابون گردی نصفه شبی بگیر تا نوشتن رمان دو نفره. رفیق یعنی کسی که آس و پاس تر از خودته ولی دقیقن لحظه ای که باید باشه هست. رفیق یعنی کسی که مطمئنی در آینده یه گهی خواهد شد و علنن بهش میگی که بهش حسودیت میشه. رفیق یعنی یادگرفتن این نکته که دیگه خودسانسوری نکنی. که برای من این جا نقطه ی شروعشه. سلام رفیق!

پی نوشت: خواننده ی بی نامی که قطعن باید از خودمون باشه و اهل دل، ایمیلی فرستاده مبنی بر این که به جامعه ی محترم نسوان توهینی کردی بس نابخشودنی با اون خاطره ی مرتبط با گیس بریدگان! عارضم به حضور انور منور حضرات علیه که اون قسمت گیس بریده، کاملن مخاطب خاص دارد و قطع به یقین خودش هم متوجه نکته شده و اساسن از دید او این جمله مشکلی نیست! محسن باید بیشتر در جریان باشد. پس آسوده بخوابید که شهر در امن و امان است هیچ توهینی به هیچ کجای هیچ خانم محترمی صورت نگرفته که اگر گرفته بود که همین محسن عزیز خشتک ما را چونان به اهتزاز در می آورد که از بادبادک الی آقای فرهادی هم بالاتر برود که در قبل جامعه ی نسوان بس ضعیف النفس است این آقای رفیق! (تو از من بهتری؟ بیلاخ! داشته باش!)

شک نکن که من از این دلق مرقع به درآیم روزی

2009-12-05T01:30:00.001+03:30

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست!

تکثیر تنفر برانگیز توحش

2009-11-25T20:05:00.002+03:30

سال اول راهنمایی بودم. یک هزار و سیصد و هفتاد و شش. جوانکی لاغراندام و بدون محاسن دروس دینی و قرآن را در مدرسه ی ما به جای تدریس تفضیح می کرد. روزی که احتمالن شب بدی را پشت سر داشت به تعداد یک سوم کل بچه های کلاس یعنی بیست نفر را پای تخته آورد. از این کارها نمی کرد. من هم بودم. آخرین نفر ایستاده بودم. چسبیده به در. کتاب را باز کرد. یک سوال پرسید.

ــ نفر اول؟
ــ نمی دانم.

ـ نفر دوم؟
ـ نمی دانم
....
ـ نفر نوزدهم؟
ـ نمی دانم.

ـ جعفری؟
ـ فلان.

دو سوال دیگر هم به همین منوال پرسید که فقط من بلد بودم. نه سوال ها سخت بود و نه من خرخوان. سوال ها تخمی بود. حاشیه به جای اصل. من هم که مرد فرعیات. کسی فکر نمی کرد که چنین سوال هایی بپرسه.

ــ جعفری بشین، حسینی بیا پای تخته.

حسینی چاق ترین فرد کلاس بود.

ــ حسینی، کمربندتو باز کن بده من.
ــ آقا اجازه آقا، شلوارمون میفته ناموسمون به باد میره.
ــ گفتم کمربندتو باز کن.

این عربده ی وحشیانه رو که کشید همه فهمیدن قضیه جدیه. می زد . خیلی محکم می زد. خیلی محکم. از صورت بچه ها معلوم بود. بلند شدم

ــ آقا اجازه؟

قوسی که به بدنش داده بود تا ضربه محکمتر باشد را صاف کرد. برگشت.

ــ چیه؟
ــ آقا اجازه؟ منم درس بلد نیستم . اونارم شانسی گفتم.

نه قهرمان بودم نه آزادی خواه. ولی می فهمیدم یه چیزی این وسط مشکل داره.

ــ جعفری؟
ــ بله آقا؟
ــ برو گمشو بیرون. برو جلو دفتر.

رفتم بیرون. رفتم تو حیاط. خودمو گم و گور کردم.

بهانه ی این خاطره، بند سوم این یادداشت بود که تکونم داد. پرتم کرد تو دوران سیاه مدرسه. دنیای کثیف مدرسه.

پی نوشت: من این متن وبلاگ شاهد را در اشتراکات بنده خدایی در گوگل ریدر دیدم. با مراجعه به وب سایت مورد نظر دیدم که پست قدیمی است و برای سال 85 بوده و به نوعی بازی وبلاگی بوده. ولی حالا ما که نوشتیم دیگه. با ربط و بی ربط خاطره ای بیش نبود!

امشب...

2009-11-19T01:58:00.000+03:30

شب. تنها . پشت فرمون. بارون میاد. فقط ماشین به برف پاک کن نیاز نداره. چشم ها هم لازم دارن!

زندگی قبیله‌ای در عصر بیانسه

2009-11-12T01:29:00.002+03:30

فرآیند پیچیده ای که مغز انسان برای دادن دستور نوشتن به فرد طی می کند یکی از سهل و ممتنع ترین پروسه های کاری مغز است. سهل از این جهت که روند انجام این فرآیند به مرحمت الهی برای همه بسیار ساده و پیش پا افتاده می نماید. اما آیا آن چه نوشته می شود درست آن چیزی است که باید نوشته شود؟ یا بهتر بگویم؛ آن چه باید نوشته شود، نوشته می شود؟
بحث را باز می کنم. بسط تکنولوژی در سال های گذشته امکان نوشتن و در دسترس قرار دادن را برای همگان آسان کرده است. سخن در این جا فعلن از انواع نوشته ها و دسته بندی آن ها نیست. نفس تحریر کردن تاملات فکری بر روی صفحه ای شیشه ای که بی هیچ هزینه ای در اختیار بی شمار آدم هم سنخ و غیر هم سنخ با موضوع قرار می گیرد. کاری که تا قبل از این، کتاب به صورت حداقلی انجام می داد. نفس این فرآیند خوب است. یا بهتر بگوییم فوق العاده است. چشمان خود را ببندید و تصور کنید که مثلن ابوریحان بیرونی، التفهیم را در وبلاگش فصل به فصل منتشر کرده یا مجموعه گودر نوشته های شیخ محمود شبستری بعدن زیر عنوان گلشن راز چاپ شده باشد!
اما آیا این در دسترس بودن ابزار ( ِ هرچه قدر هم مفید)، در نفس وجود خود وسیله ای برای سلب دلیل ماهوی آن نمی شود؟ مثال ساده ترش روزی است که همه ی دانش آموزان یک کلاس درس که امتحان سنگینی دارند و مطالعه ی کافی نداشته اند، مصرانه از معلم خود تقاضای یک هفته فرجه می کنند. همه می دانند و می دانیم که چه میزان مطالعه در آن یک هفته صورت می گیرد!
به نظر من در این شرایطی که قرار داریم، استفاده ی صحیح از تکنولوژی به صورت عام (و شاید اینترنت به صورت خاص) همان فرجه ی یک هفته ای است.همه می دانیم که اینترنتی وجود دارد که می شود در مواقع لزوم چه استفاده های بهینه ای از آن کرد. چه قدر مطلب به در بخور، چه قدر اطلاعات. اما سری به جمعیت فعال کاربران فارسی زبان در تجمع های قبیله ایشان در گوشه گوشه ی دهکده های فارسی بزنید. ببینید که اول دور چه چیز سکنی گزیده اند و بعد مشغول چه کاری هستند. سخن من این نیست که همه عینک بزنند و همه جا سخن از هایدگر و ویتگنشتاین و گادامر و امثالهم باشد. نه . این را هم میدانم که سرگرمی هم از اوجب واجبات است. قبول. اما گرفتن جای متن توسط حاشیه چطور؟ دورمانده شدن و فدا شدن مفهوم اصلی چطور؟ اگر از چند متری این جمع های قبیله ای رد نشده اید ، عمق فاجعه را هنوز ندیده اید. بحث ریشه ها و دلایل آن هم مفصل تر از صحبت اصلی من است که هنوز حتی وارد آن هم نشده ام!
این می شود که همه مادرزاد احساس نویسندگی می کنند. (نویسندگی در این جا به مفهوم نوشتن هرگونه لاطائلاتی که به ذهن می رسد و نه نگارش داستان). فضای مجازی پر می شود از کسانی که یا به معشوق نرسیده اند و در تعریف فراق اند و یا رسیده اند و در تعریف رختخواب. بخش فرهنگی قصه ی ما در حال لجن پراکنی به صورت بزرگان اند و بخش سیاسی در حال نفرین و دشنام گذشتگان. دختران این قبیله ها از خاطرات می نویسند تا به همسر برسند و پسران قبیله سودایی جز همبستری ندارند. تک مضرابی سیاسی له یا علیه هر سیاستمداری هم ادویه ی این غذای بد طعم است.
در نوشتار قبلی ام که تقریبن با همین مضمون بود هم به این اشاره کردم که کار مفید ما فعلن به رخ کشیدن مفهومی موهوم به نام علم است. سه بحث این جا پیش می آید. اول این که اساسن فلسفه ی وجودی این ابزارها (اعم از وبلاگ ها و ...) چیست؟ صرفن سرگرمی؟ به اشتراک گذاشتن خاطرات و مخاطرات؟ و یا مفهوم آرمانگرایانه ای مثل افزایش سطح سواد (به مفهوم عام). دوم این که این فلسفه ی وجودی را چه کسی و چه معیاری تعیین می کند؟ مفهوم درست و غلط در آن چیست؟ دخل و تصرف در آن تا چه حد مجاز است؟ و بالاخره سوم هم این که جامعه ی فارسی زبانان دنیای مجازی چه میزانی از دو بند بالا را رعایت می کنند؟
مثالی می زنم. چند سال پیش به همت کسانی که واقعن دلشان برای زبان فارسی در اینجا می سوخت و قصد و نیتشان واقعن جای ستایش داشت مفهومی به نام "نیم فاصله" به دنیای مجازی آورده شد و به تبع آن نرم افزاری که وظیفه ی انجام آن را داشت. بسیاری از کاربران (از جمله خود من) سعی می کردند که رعایت کنند و درست بنویسند. درست نوشتن در حد یک "می‌شود" و "می شود". "از نظر ایکس، مفهوم ایگریگ این می شود"، غلط بود و "ازدیدن او بدنم حالی‌به‌حالی می‌شود" درست!
فدا شدن محتوا برای فرم درست. این قدم اول بود. قدم های بعدی آنچنان زشت و بی مایه بود که سر انجام ما را به این فضا رساند. فضایی که یا باید غمبار باشد یا اروتیک.
این پراکنده نوشته ها را می توانید تلاشی برای بقا حساب کنید.شک در ماندن و نوشتن یا کندن و رفتن. سخن به درازا کشید و گمان کنم نتوانستم که منظور اصلی را بیان کنم (که دلیلش فقط و فقط ضعف نگارنده است). علی ای حال، شاید در نوشته ای منسجم تر به آن سه بحث کلی بپردازم که از نظر من (که قطع به یقین، متقن نیست) گره کار در کجاست. این را هم بگویم که پی نوشت نوشته ی قبلی ام در این مورد، اینجا هم صادق است!

صحنه ی یکتای ترکمون زدن ما!

2009-11-03T01:00:00.000+03:30

بدیش اینه که زندگی اون چیزی نیست که دوست داریم اتفاق بیفته. زندگی اون چیزیه که داره اتفاق میفته.

گفت آسان گیر برخود کارها...

2009-10-19T03:05:00.002+03:30

چندین سال است که به لطف عدویی چون تکنولوژی می بینیم و می خوانیم و فراموش می کنیم. چیزی که صبح خواندیم (بخوانید مصرف کردیم) را شب فراموش می کنیم. اتفاقات آن قدر سریع می افتند که مجالی برای تحلیلشان جز در طنزواره های مینیمال نمی ماند. غول نفرت انگیز تکنولوژی همه چیز و همه کس را می بلعد. نوشته ها و احساسات محدود می شوند. صبح تا شب مشغول پرت کردن سوادمان بر روی صورت همدیگریم. علم محض؟ شوخی می کنی! دو سه تا فیلم و موسیقی و کتاب که به زور دگنک حس خودنماییمان می بینیم و می شنویم و می خوانیم تا بتوانیم در جامعه ی مجازی به رخ هم بکشیم.
نوشته های عمیق و با حساب کتاب معدود آدم اهل فن را دفن می کنیم زیر خروارها احساس شاعرانه ی رمانتیک لحظه ای که یک برش را توصیف می کند و مورد توجه قرار می گیرد فقط و فقط به این دلیل که حجمش کم و فهمش سهل است. غلطک موسمان بی حساب و کتاب پایین می رود و هیچ مباحی هم برایمان ندارد چه برسد به حلال! با دوست قدم نمی زنیم که با دوست قدم زده باشیم. با دوست قدم می زنیم که از لذت با دوست قدم زدن بنویسیم.
چه قدر نوشته اند و خوانده ایم که این تکنولوژی بی پدرمادر حوصله ی کتاب خواندن را از ما گرفته است. دلایل بسیاری گفته اند و شنیده ایم. سخت است. دشوار است. این که یک کتاب را دست بگیری و ورق ورق دنیای نویسنده را ببلعی، بدون این که هر لحظه به این فکر نکنی که "این جمله چه قدر قشنگ بود، برم تو گودر شیر کنم" یا "چه دیالوگ محشری، یادم باشه تو وبلاگم بنویسم" و قس علی هذا. یکی نیست بگوید گور پدر بقیه!
لذت نمی بریم. اصلن لذت نمی بریم و این می شود که پر می کنیم فضای مجازی را از چس ناله های چند خطی که عشقی مهوع را نثار معشوقی مادربه خطا می کند که یا نیست و یا اگر هم وجود خارجی دارد معلوم نیست کدام قبرستانی است و ما را به فلانش هم حساب نمی کند! چرا؟ چون سهل است. چون آسان است. هم نوشتنش و هم خواندنش.

پی نوشت: من هم جزو اینانم. افعال را نمی بینید. اگر شما جزء این دسته از آدم ها نیستید و رگ غیرتتان به کلفتی کتاب های گالینگور کتاب خانه های پر و پیمانتان شده است لطف بفرمایید و ناراحت نشوید. شما اگر آدم حسابی باشید نیاز به دفاع ندارید.

درس امروز!

2009-10-15T01:43:00.002+03:30

نمودار تابع یه زندگی خوب صعودی نیست، سینوسیه. یکنواختی حتی تو خوشبختی هم خوب نیست. این که میدونی هر سقوطی یه صعودی داره (و از این گزیری نیست)، بار جذابیت فیلم زندگی رو به دوش می کشه!
پی نوشت: فقط نمی دونم چرا خودم از این قضیه مستثنام و هیچ بالارفتنی تو اون نمودار سگ پدر نیست!

افسانه شد سپاه سکندر در این دیار... خیل بسیجیان شما نیز، بگذرد!

2009-10-04T23:47:00.001+03:30

یکی از ویژگی های هنر در هر دوره ای از تاریخ، پیوند ناگسستنی اون با شرایط سیاسی آن زمان است. نگاهی کوتاه و گذرا به تاریخ ادبیات (که موضوع بحث این یادداشت است) این نکته را برای ما عیان می کند که گذشته پرفراز و نشیب ادبیات فارسی در برهه های کلیدی تاریخ، پیوستگی ای با سیاست داشته است. بزرگان شعر چون حافظ و سعدی و خواجوی کرمانی در زمان حمله ی مغول و تاتار زندگی می کردند و آثار خود را تحت تاثیر شرایط سیاسی روز می نگاشتند
نفرت حافظ از امیرمبارزالدین و ارادت او به شاه شجاع برای همه عیان و واضح است و شاهد مثال دیگری برای اثبات این نکته، ارتباط فردوسی با دربار غزنویان و سرودن شاهنامه است.
شعر معروف "هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد"، شاهکار بی بدیل سیف فرغانی نیز برای ایلخانان و مغولان سروده شده که تضمینی که امروز از این شعر برای شرایط سیاسی حال حاضر ایران از آن دیدم واقعن مرا به وجد آورد و بهانه ی این یادداشت شد. این شعر که توسط شاعری با امضای جهان آزاد سروده شده به راستی و به زیبایی روح این زمانه را در کالبد شعر فرغانی جاری می کند. اگر شعر معروف فرغانی را نخوانده اید ابتدا آن را در این جا مطالعه کنید و سپس این شعر زیبا که قطع به یقین در صفحات تاریخ برای توصیف این روزگار ماندگار خواهد شد را بخوانید:

ای سفله گان، زمان شما نیز، بگذرد!

بیداد بیکران شما نیز، بگذرد

آن اشتری که بر در ِ شاه شهان غنود

فردا از آستان شما نیز، بگذرد!

آن کرّ و فرّ و کبکه، نمرود را، نماند

بی هیچ شبهه، آن ِ شما نیز بگذرد!

آن تندری که شعله زند بر بساط ظلم

از بام آشیان شما نیز، بگذرد!

ابعاد آن چماق که بر پای خلق خورد

از ُثقبه ی فلان شما نیز، بگذرد!

ما قصه ی هجوم ابابیل خوانده ایم

آن مرغ از آسمان شما نیز، بگذرد!

زخم ِ گلوله ای که " ندا " را بدل خلید

از مغز استخوان شما نیز، بگذرد!

وآن تیرکین که سینه ی" سهراب"را شکافت

از جسم ناتوان شما نیز، بگذرد!

زخم است از تپانچه ی بیداد، چهر ِ خلق

این زخم از روان شما نیز، بگذرد!

در این دیار ارتش چنگیز هم نماند،

یعنی که پادگان شما نیز، بگذرد!

افسانه شد سپاه سکندر در این دیار

خیل بسیجیان شما نیز، بگذرد!

کشتید وسوختید و شکستید خلق را

این هر سه از میان شما نیز، بگذرد

" َتَبت َیدا" حکایت یک دست رهبر است

این قصه بر زبان شما نیز، بگذرد!

یعنی بریده باد زبان پلید تان،

دردش زعمق جان شما نیز، بگذرد!

این ماجرا که خون جوانان به خاک ریخت

بر پیر و بر جوان شما نیز، بگذرد!

رنجی که از حضور شما خلق می کشد

برخرد و بر کلان شما نیز، بگذرد!

بسیار پهلوان که ز پیکارما گریخت

این پنبه ـ پهلوان شما نیز، بگذرد!

اندیشه ی سقوط حکومت که رای ماست

هرلحظه در گمان شما نیز، بگذرد!

آفاق را حلاوت شعر "جهان" گرفت

تلخیش از جهان شما نیز، بگذرد!

دیالوگ بیچاره کننده!

2009-10-04T03:14:00.000+03:30

والله از ولایت تهران که خبر ندارم ولی ما خودمون تو مملکت غیاث آباد ..... !

با زن و بچه اش اومده بودن خرید

2009-10-03T01:07:00.000+03:30

امروز یه آقایی رو دیدم که وسط سرش تقریبن کچل بود ولی در عین حال مدل موهاش دمب اسبی بود. از این لخت بلندا!

همه عمر دیر رسیدیم!

2009-09-30T21:59:00.001+03:30

امروز تو وبگردی هام یه ضرب المثل جدید کشف کردم.

تو که گهت یه مثقاله، لازم نکرده برینی به شمس العماره!

وای اگه من قبلن این ضرب المثل رو بلد بودم. کجاها که استفاده نمی کردم!

بدون شرح

2009-09-29T20:44:00.001+03:30

چهار پنج سال پیش بود. تو خیابون داشتم راه می رفتم. یه آقای نسبتن محترمی پرسید ساعت چنده؟ گفتم 4 . پرسید قدیم یا جدید؟

پی نوشت: اواسط اردیبهشت بود!

ای دریغا مرهمی

2009-09-25T14:51:00.001+03:30

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت
صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی

نوستالوژی آینده

2009-09-22T21:06:00.002+03:30

یه چیزی که جدیدن بین قشر شبه روشنفکر کاربرای اینترنت مد شده چیزیه که من اسمشو گذاشتم نوستالوژی آینده. حالا این که این یعنی چه و کجاها استفاده میشه رو الان عرض می کنم خدمتتون.
این که شخص شخیص نویسنده محترم به این باور قلبی رسیده که قطع به یقین در آینده ای (احتمالن دور) پای یک کرسی کاملن مدرن و مجهز، نوه نتیجه ها رو میشونه کنار دست خودش و از خاطرات ریز و درشتش (از روزهای مبارزه مثلن!) براشون میگه. اونا هم با دهانهایی که از شدت تعجب سه و نیم متر بازه و چشمهایی که هر آینه ممکنه از حدقه درآد نگاش می کنن و هر از گاهی نگاهی و آهی که ای کاش ما هم اون زمون بودیم. حالا اگه درصد گه رو تو ادوار مختلف تاریخ محاسبه کنیم زمان حاضر رتبه ی غلیظ ترین رو به خودش اختصاص میده!
باری. جدیدن مد شده میگن ما مادرای خوبی بودیم که فلان کارو کردیم، پدرای خفنی بودیم که اونجوری شدیم، عمه های باحالی بودیم که دست برادرزاده هامون رو تو تظاهرات ول نکردیم و قس علی هذا.
احساس این که آیندگان تمام کار و زندگیشون رو ول می کنن و در زندگی ماها تأمل و تفحص می کنن از نظر من زیادی ساده انگارانه است. چه برسه اون دوست عزیزی که برداشته بود تاریخ این روز ها رو هم به صورت مداخل دانشنامه ای تنظیم کرده بود! (اگه لینکشو پیدا کنم میذارم)
این دغدغه ی جواب پس دادن به آیندگان (چه مباهات مثل الان و چه سرافکندگی مثلن) به نظر من اساسن چیز مزخرفیه.

پی نوشت: اون علیرضا شیرازی بی همه چیز زده وبلاگ ایلیا رو بالکل حذف کرده. انشاالله اون دنیا با عمرسعد محشور بشه.

ای کسانی که ایمان آورده اید، آیا لذتی بالاتر از این می خواهید؟

2009-09-22T00:13:00.000+03:30

10 صبح از خواب بلند میشی. می فهمی ساعت 9 هستش. احساس می کنی یک ساعت تو زندگیت جلو افتادی!

بهشت؟ . اصلن حرفشو نزن!

2009-09-21T03:15:00.000+04:30

از کجا معلوم این دنیای ما جهنم یه دنیای دیگه نباشه؟

شورش افسرده کننده

2009-09-17T01:09:00.001+04:30

تو مجموعه کارهای متال بچه های زیرزمینی ایران یه گروه فوق العاده است به نام ارس. این گروه متشکل از چند جوان کرد هست که موسیقی فولک اون منطقه رو با بلک متال تلفیق کردن و انصافن کارای فوق العاده ای ساختن. آلبوم Depressive Rebellion به معنای شورش افسرده کننده یکی از قشنگ ترین کاراشونه که با این که مربوط به دو سال پیشه ولی انگار برای همین ایام و حال و هوا ساخته شده. (اسم آلبوم رو داشتین؟!)
قطعه ی اول این آلبوم اسمش هست Perplexity In Isthmus به معنی سرگشتگی در برزخ. این قطعه فقط سولوی تنبور هستش که تو قطعه دوم به نام Eulogizing The Apogee Of Grief به معنی در ستایش نقطه ی اوج غم همون ملودی رو تو گام های متال اجرا می کنن (با یه الکتریک بی نظیر)
یعنی اگر کسی موسیقی درست گوش بده و این آلبوم رو نشنوه به جرئت می تونم بگم زندگیشو باخته!

دانلود آلبوم Depressive Rebellion

هامون. همون که یه دست داره

2009-09-16T00:42:00.001+04:30

شهرکتاب نیاوران (اون بزرگه نه. اونی که پایین فرهنگسرای نیاورانه) یه فروشنده ی دوست داشتنی داره به اسم هامون غراب. که البته همه هامون صداش می کنن. یه بار اونجا مشغول دیدزدن کتابا بودم. رسیدم به میرا. اسم نویسنده اش یادم نیست ولی مترجمش لیلی گلستانه.
هامون اومد پیشم. گفت کتاب خوبیه، بخونش. گفتم دست و دلم به خریدنش نمی ره. نمی دونمم چرا. (تازه هزار و دویست سیصد تومنم بیشتر نبود!). گفت بیا. رفت پشت میزش . خودکار برداشت و صفحه ی اول یه چیزی نوشت و کتاب رو داد به من. گفت یه هدیه از طرف من.
دیدم یه تقدیمیه برای من با یک شعر نوشته. تک مصرعی از مولانا . هیچ وقت از ذهنم نمی ره. "منکر او اگر شدی، منکر خویشتن مشو" . بعد یه چند دقیقه ای راجع به فلسفه ی این شعر صحبت کرد. یعنی اگر شرم و حیا مانعم نمی شد دوست داشتم همونجا دو بوس متقارن از دو لپش بکنم!
مشخصه ی بارز هامون موی بلند و لخت و ریش بلندشه.

پی نوشت1: هامون یه دست نداره. تیتر هم ناظر به اون دیالوگ ناخدا خورشیده که میگه ناخدا خورشید؟ همون که یه دست نداره؟ و یارو جوابشو میده میگه نه، همون که یه دست داره.

پی نوشت2: تو وبلاگ خانم حبیب نژاد بحث شهرکتاب بود. مثل این که یه فروشنده ضاقارت به پستش خورده بوده. منم درجا این خاطره به ذهنم رسید. خواستم اونجا بنویسم که گفتم ولش کن، میام همین جا می نویسم!

افسردگی آدم‌های قوی

2009-09-14T03:12:00.002+04:30

یکی سرچ کرده الا فیتزجرالد و اومده تو وبلاگ من. تو پرشین استت صفحه ی سرچشو دیدم و یه نگاهی کردم. دیدم یه مطلب هم از امیر قادری با تیتر "افسردگی آدم‌های قوی" داره. مال اردیبهشت هشتاد و شیش. باز کردم، خوندم و خوندم تا رسیدم به جمله ی زیر:

یاد قدیم‌ها افتادم که 15 سال‌ام بود، اما به خاطر صحنه خداحافظی آدری هپبورن و گریگوری پک در تعطیلی رمی، سرم را می‌چسباندم به بالش و تا صبح گریه می‌کردم. تازه فیلم را هم ندیده‌ بودم!

پی نوشت: ندارد.

آرزو بر جوانان عیب نیست

2009-09-12T01:22:00.003+04:30

اگه غول چراغ جادو الان میومد پیشم و میگفت سه تا آرزو بکن مطمئنن یکیش این بود که ازش بخوام منو ببره تو خلوت اون ترانه سرایی که پشت میزش نشسته و قلم رو می بره رو کاغذ تا ترانه ای که الان به ذهنش رسیده رو بنویسه با این مضمون که" تو مثه معبدای قدیم چینی!"

منم یکی بزنم زیر گوشش و قلم رو از دستش بگیرم بشکونم و کاغذ رو پاره کنم و خودش رو با چک و لگد از پشت میز پرت کنم اونور. بعد برم یقه شو بگیرم تو صورتش داد بزنم آخه بی شعور، چه فکری کردی که داری اینو می نویسی . یعنی چی آخه. بعد یه خمشو بگیرم رو دست بلندش کنم برم تو تراس پرتش کنم تو حیاط (چه قدر خشن شد!)

گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

2009-09-09T23:10:00.001+04:30

نقل است که شبی ابوالحسن خرقانی نماز همی ‌کرد.
آوازی شنود که: «هان بوالحسن! خواهی که آن‌چه از تو می‌دانم با خلق بگویم تا سنگ‌سارت کنند؟»
شیخ گفت: «ای بار تعالی! خواهی تا آن‌چه از رحمت تو می‌دانم، و از کرم ِ تو می‌بینم، با خلق بگویم تا دیگر هیچ‌کس سجده‌ات نکند؟»
آواز آمد: «نه از تو، نه از من!»

گوش جان بايد كه معلومش كند اسرار دل

2009-09-08T07:13:00.005+04:30

یکی از کشفیات خودم تو موسیقی جز (Jazz) ، خانم الا فیتزجرالد (Ella Fitzgerald) هست. الا به" بانو الا" یا "بانوی اول آواز" معروف بود. الا سیزده بار جایزه گرمی (اسکار موسیقی) رو گرفت و با غول های جز مثل لویی آرمسترانگ، دوک الینگتون و دیزی گیلیسپی برنامه اجرا می کرد. خود من تو قطعه (It had to be you) آرمسترانگ کشفش کردم. همون که با سولوی بی نظیر ساکسوفون آرمسترانگ شروع میشه. با شنیدن صداش تو این قطعه رفتم آمارشو درآوردم درجا دیسکوگرافی تمامی آثارشو دانلود کردم!

الا زندگی غم انگیزی داشت. موقع تولدش پدر و مادرش از هم جدا شدند. تو 14 سالگی یتیم شد. اواسط عمر دیابت گرفت. به خاطر دیابت کور شد. پاهاشو قطع کردن. بالاخره سال 1996 در حالی که من 11 سالم بیشتر نبود مرد!

الغرض. الا توی یکی از آثار مشترکش با دوک الینگتون قطعه ای رو اجرا می کنه به نام (Satin Doll) یا عروسک مخملی. توی چند روز گذشته ده ها بار بهش گوش دادم و حس عجیبی رو بهم منتقل می کنه. نمی دونم. احساس می کنم اگه وضعیت الان من رو می شد به شکل موسیقی درآورد همین قطعه می شد. شایدم یه حس بیشتر نباشه. ولی توصیه می کنم لذت شنیدنشو از دست ندید. جهنم. آپلود می کنم برید دانلود کنید لذتشو ببرید. هم اینو، هم اون (It had to be you) آرمسترانگ رو که اونم به جای خودش خداست و دست نا اهلش نباید بیفته!

باری! . در هنگام گوش دادن به این موسیقی های زیبا مبادا این نکته از ذهن شما فراموش بشه که یه بدبختی با خون دل اینا رو جمع کرده. جفای مسلمی که در حق یه موسیقی خوب میشه کرد اینه که در جای نامناسبش پخش بشه یا برای نااهلش گذاشته بشه. پس نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر. دانلود کنید و گوش دهید اما اسراف نکنید!

چند روز پیش کاور دیگه ای از این قطعه رو تو بالاترین گذاشتم. ایلیا به من گیر داد که چرا به جای جاز میگی جز. این یه غلط مصطلحه که حتی بعضی ها اشتباه می گیرن با ساز درام (Drums) و اون رو جاز می خونن. جز (Jazz)، سبکی در موسیقیه که از لحاظ گام و میزان ویژگی های خودشو داره و مشخصه اصلیش در اینسترومنتالشه که حجم زیادی از موسیقی رو صدای ساکسوفون، ترومپت و پیانو(ی کوک شده برای جز) اشغال می کنه.قشنگ قضیه اینه که موسیقی جز چند جا تشابهاتی با موسیقی اصیل ایرانی داره . مثل بداهه نوازی یا جواب آواز! . شاید بعدن راجع به قطعه اصفهان دوک الینگنتون هم بنویسم. علی ای حال. بحث تخصصیش بمونه برای علمای اون رشته!

دانلود قطعه Satin Doll با حجم 4/1Mb

دانلود قطعه It had to be you با حجم 6/7Mb

پی‌نوشت: عنوان مطلب ناظر به بیت زیر است:
سعديا با كر سخن در علم موسيقي خطاست ... گوش جان بايد كه معلومش كند اسرار دل

حالا خدا بزرگه

2009-09-07T04:07:00.000+04:30

با تشکر فراوان از محسن به خاطر اضافه کردن گودر. کلیت قالب رو دیگه انشاالله تغییر نخواهم داد. جزئیات رو نمیدونم.

جناب آقای خدا، این ره که شما می‌روید به ترکستان است!

2009-09-05T07:46:00.001+04:30

خدمت جناب آقای خدا
عرض سلام، ادب و ارادت
احترامن به حضور حضرت‌عالی عارضم که این بندگان ناچیز ساکن در این کره‌ی خاکی یک عادت خاص دارند که اگر قطعه‌ای یا وسیله‌ای چیزی ازشان خراب شود، سعی می‌کنند آن را تعمیر کنند. اگر درست شد که شد. اگر نه مجددن بر تصمیم خودشان پافشاری کرده و سعی بر درست کردن قطعه ی مزبور دارند. این فرایند تا یک زمان مخصوص (که برای هر قطعه متفاوت است و بستگی به شرایط آن دارد) ادامه پیدا می کند. پس از آن اگر همچنان قطعه‌ی مورد نظر درست نشود چاره‌ی کار پتکی است که به جهت تمدد اعصاب بر روی آن کوبیده می‌شود. ما عادت داریم اگر لذت سالم بودن یک چیز را نچشیم دوست داریم حداقل لذت نابودی آن را بچشیم.
جناب آقای خدا. آزمون و خطا تا کی؟ باور بفرمایید نوع بشر درست شدنی نیست.

i dream a dream

2009-09-03T02:20:00.000+04:30

بعضی وقتا نویسنده فکر می کنه داستانش تمومه اما شخصیتهای داستان قبول ندارن ... ادامه می دن ...

[ يك بوس كوچولو - بهمن فرمان‌آرا ]

در بلا بودن به از بیم بلا

2009-09-02T23:34:00.000+04:30

روايت اول:
من راوی‌ام ... تو شخصيت داستان من
انكــــار کن که آمــــده‌ای در جهان من
با يک تم جنــــــــــايی مبهم موافقی ؟
با يک رُمانس عشق ؟ بگو قهرمان من !
اين‌جا ـــ درون قصه‌ی من ، شهرزاد شب !
بعد از دو قرن آمده‌ای در زمان من ...
... و راه ميروی دل من تاپ ... تاپ ... تاپ
حالا صدای پای شما از زبان من ،
بر سطرهای کاغذ من جان گرفت و بعد
در خوابی عاشقانه شدی ميهمان من ـــ
روايت دوم:
من روای‌ام ... ولی وسط خواب‌هام تو ،
مجبور می‌شوی که بگويی بيان من ،
اصلا به ذهنيات شما جور نيست پس
ديگر چه جای سنجش سود و زيان من
حالا دوباره پای شما ... تاپ ... تاپ ... تاپ
هرگام ميروی تو و هر لحظه جان من !
از اين به بعد قصه‌ی ما گريه آور است
پيچيده توی خانه صدای « بنان » من
روايت سوم:
راوي تويي و من كه از اين خواب مي پرم
زُل می‌زنم که اين همـــه‌ی آسمان من
اصلا ستاره مثل تو آيا نداشته است؟
يا اشتـــــباه بوده تــم داســـــتان من ؟
اينـــــجا فضا به سود تو تغيير می‌کند !
بی‌هوده نيست دغدغه‌ی دوستان من !
راوی تويی... بيا و بريز اين اسيــد را ،
در خاطـــــــرات تلخ من و داستان من ،
روايت چهارم (آخر)
و سنگ خاطرات کسی که نبوده‌ است
بر روی آن نوشته شده:
، ..... مرزبان من .... ،
ــ در روز مرگ قصه‌ی اين عشق ــ
، ... دفن شد ،
بر سنگ جای بوسه‌ی خوانندگان من
اين قصه را چه کسی گفته ؟ من ؟ نه! تو ؟
بگذار تا که بسته بماند دهان من !
راوی چه فرق می‌کند اين‌که منم ؟ تويی ؟
ويرانه است بی تو تمام جهان من ...

امیر مرزبان

این جا هیچ چیز سر جاش نیست

2009-09-01T04:42:00.000+04:30

فعلن که همه چی قروقاطیه . از اوضاع وبلاگ بگیر تا اوضاع خودم. هیچ چیز سر جاش نیست. نه تو وبلاگ نه تو زندگیم. نمیدونم با این وضعیت آخرش به کجا میرسه. هم وبلاگو میگم هم وضعیت خودمو. فقط امیدوارم درست بشه. هم ....

خانه به دوش

2009-08-31T02:05:00.002+04:30

بابا مگه شما تا حالا خونه‌تون رو عوض نکردین! نکردین؟ حالا خونه هیچ. خط موبایل مثلن. همراه اول رو بکنید ایرانسل یا چه میدونم، تالیا. خب این چیزا تو زندگی هر کسی پیش میاد. یعنی یارو خط موبایلشو عوض می‌کنه بعد به همه میگه این خط جدید منه مثلن. منم تصمیم گرفتم بلاگ اسپاتی بشم. به هزار و یک دلیل. البته اون موقع که حسین درخشان خدابیامرز برای اولین بار حدود پنج شش سال پیش وبلاگ عمومی یه نفر رو ساخته بود و تو هودر خودش آموزش ساخت وبلاگ تو بلاگر رو به زبان فارسی داده بود منم یه دونه ساخته بودم که بعد چند وقت ولش کردم و الان حتی اسمشم یادم نمیاد. اینا رو هم الان گفتم که بفهمید که من چه قدر قدیمی‌ام! الکی نیست که!

الغرض. عطای بلاگفای مزخرف و اون علی‌رضا شیرازی بی‌شعور رو به لقاش بخشیدم. شما هم اگه وبلاگ قبلی منو لینک کردید که لطف کنید این جدیدرو لینک کنید و اگه لینک نکردید بالاخره یه روزی باید متوجه اشتباهتون می‌شدید. ماهی رو هر وقت از آب بگیری منفعته.

سر و شکل وبلاگ بلاگفام رو یه چند وقت کن فیکون کردم تا ببینم میتونم درستش کنم که نشد. این بلاگ اسپات هم شاید تغیراتی بکنه. تو این دنیا همه چیز احتمال داره.

پی‌نوشت: آخرین مطلبی هم که نوشته بودم شوخی ای بود با عکس استاد شجریان که یه سبیل براش گذاشته بودن و حالت خنده داری پیدا کرده بود. اشتباه کردم و تو بالاترین لینکش کردم که هجوم عشاق و سینه چاکان کاسه ی داغ تر از آش شده استاد بود که به خاطر این مزاح فحش خارمادر داده بودند و حتی یکیشون گفته بود اول مطلبو پاک کن، بعد عذرخواهی کن و بعد توضیح بده چرا این کارو کردی؟! یه لحظه فکر کردم تو اوینم!. حوصله توضیح واضحات نداشتم که بابا کسی که این عکس رو درست کرده خودش شاگرد لطفیه و چند تا ساز می‌زنه و تو دانشگاهشون کنسرت گذاشته حتی!‍ هیچی دیگه. زدم کل پست رو حذف کردم.

پی‌نوشت 2 : اتفاقات جدیدی تو زندگیم داره رخ میده! سعی می کنم از این به بعد بیشتر بنویسم. اگه به دعا اعفقاد دارید برام دعا کنید

واقعن چرا؟

2009-08-14T05:02:00.008+04:30

چه بر ما رفته است که جوان 28 ساله و هنرمند ما با ایست قلبی از دنیا می رود؟

پیش‌بینی‌های ‌نوستراداموس‌وار کاربران ‌بالاترین ‌

2009-08-08T03:21:00.002+04:30

یاچگونه 200 هزارتومن وجه رایج مملکتی ‌از کیسه‌ی‌ شایگان ‌رفت

من به شیخ مهدی کروبی رای دادم. یک روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری مطلبی نوشتم تحت عنوان "متاسفانه میرحسین موسوی رئیس جمهور می‌شود" و در آن گله کرده بودم از دوستانی که فکر می‌کردن کروبی بهتره ولی می‌خواستن به موسوی رای بدهند. انتخابات انجام شد و اتفاقات بعد از آن را دیگر همه می‌دانیم. همان روز آن نوشته ی کذایی را در بالاترین لینک کردم که 122 رای مثبت و بحث مفصل پای آن برایم
خیلی جالب بود. امروز به طور اتفاقی همون لینکو پیدا کردم و از کامنت اول آن که توسط کاربر باسابقه ای با نام شایگان نوشته شده بود تعجب زیادی کردم. یک پیش بینی منحصر به فرد که شاید چند روز قبل از انتخابات به ذهن هیچ کدام از ما (با این قاطعیت !) خطور نمی‌کرد.

شایگان اینجوری نوشته

و جالبیش اینه که این کامنت، 18 رای منفی گرفته. از این جالب تر کامنت دوست دیگری است با نام ospeyman یا اوس پیمان که با نقل قول کردن جمله ی شایگان ، جوابشو این گونه می‌ده:

تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که ای کاش شایگان شرط‌ رو می‌بست!

پی‌نوشت 1 :
دوستان زیادی رو دیدم که بعد از اتفاقات تقریبن دو ماه گذشته بای نحو کان از مهندس موسوی بابت برداشت اشتباه از ایشون عذرخواهی کردند. شاید یکی از دلایل نوشتن این متن برای من نوشتن این پی‌نوشت بود که من هم بگم جناب مهندس میرحسین موسوی، رئیس جمهور محترم، بنده نیز به خاطر برداشت های اشتباه و ساده انگارانه از شما در روزهای قبل از انتخابات از جنابعالی عذرخواهی می‌کنم.

پی نوشت 2 :
یکی دیگر از کاربران بالاترین هم بعد از سقوط تپولوف تهران ایروان، سقوط دیگری در آینده نزدیک رو پیش‌بینی کرده بود که چند روز بعدش در مشهد این اتفاق افتاد!

پی نوشت 3:
لینک نوشته ی قدیمی من در بالاترین با عنوان "متاسفانه میرحسین موسوی رئیس جمهور می‌شود"

ما سه تا رو کجا می برین؟

2009-07-25T23:21:00.000+04:30

تو پیشونی هر مهندس صنایعی نوشته شده که باید یک بار درس اصول شبیه سازی رو بیفتی. این درس به نوعی پدرجد دروس رشته ی مهندسی صنایع می باشد و تا به امروز معدود مهندسینی پیدا میشن که کل مطالب و مفاهیم اون رو فهمیده و درک کرده باشند که از جمله ی اون اشخاص میشه به جری بنکس و جان کارسن و من اشاره کرد. بله. من . خود شخص شخیص نگارنده وبلاگ که امروز متوجه شدم این درس رو شدم 18. و عینهون خری که تیتاب تناول کرده از ظهر تا الان نیشم بازه.

در رخم پيداست آثار پشيماني هنوز

2009-07-06T15:47:00.000+04:30

بسیار عالی. یه چیز تو مایه های اون تیتر ابطحی. گونی ای که به جای کلاه سرمون رفت. من فقط یک هفته به این موضوع فکر می کردم که همه جای دنیا مردم علیه دولت کودتا می کنند نه دولت علیه مردم!
وضعیت امروز ایران به طرز عجیبی تراژدی - کمدیه. بنده که به میزان هفت تا سگ پشیمونم که اینجوری بازی خوردم. همون تحریم خودمون بهترین گزینه بود. اصلن منو چه به سیاست؟ همون گیر دادن به این و اون از همه بیشتر حال میده. یه چند وقتیه به پروپای این امیرقادری نپیچیدیم!!!! آماده باش اومدم.

تیتر ناظر به بیت زیر از وحشی بافقی است: (البته با کمی دستکاری!)

گرچه عمري شد كه كشت از درد استغنا مرا در رخش پيداست آثار پشيماني هنوز

گروگانگیری در باغ وحش

2009-06-07T07:28:00.000+04:30

گروگانگیری در باغ وحش . آرش سبحانی . گروه کیوسک . آلبوم باغ وحش جهانی

از این جا دانلود کنید(2.6 مگا بایت)

***

نه رو هوا نه که رو زمینم
تا زیر گلو تو قرض و قوله گیرم
واسه نا امیدی یه کم هنوز جوونم
واسه آرزو داشتن بگی نگی پیرم
دنیا یه جنگل بی رحمه
من تو یه باغ وحش اسیرم

خیلی راحت ترم هر وقت از تو دورم
تو گل پلاستیکی و من مثل زنبورم
صبح صادق گفتی هاله نوری
تاریک بود نشناختمتون
آخه من شب کورم
می دونم یه حرفایی رو نبایست زد
شرمنده این دفعه مجبورم

( گیتار !)

حوصله کسی رو ندارم
ولی نمی خوام که تنها باشم
خشکی رو دوست ندارم
ولی نمی تونم زیر دریا باشم
از این بدم میاد
طرفدار اون هم نیستم
تا کی باید گرفتار امثال این آدما باشم
اون از دیروز
امروز هم که قربانت
مگه مزقلم
که نگران فردا باشم

نه رو هوا نه که رو زمینم
سر هر قراری یه چند ساعتی دیرم
اصرارم نکنید بابا بیشتر از این نمی تونم بمونم
آقا هلم ندین من که خودم دارم میرم
دنیا یه جنگل بی رحمه
من تو یه باغ وحش اسیرم

جمیع پارسایان گو بدانند.....که سعدی توبه کرد از پارسایی

2009-05-21T18:57:00.001+04:30

این مطلب را دو هفته ی پیش، برای همایش بزرگداشت سعدی که در دانشکده‌ی فنی مهندسی دانشگاه آزاد واحد تهران شمال برگزار شد نوشتم. امروز تصمیم به بازنشر آن گرفتم.

جمیع پارسایان گو بدانند که سعدی توبه کرد از پارسایی

قرن ششم و هفتم هجری ، دوره‌ی عجیبی برای سرزمین پهناور ایران است. از لحاظ تاریخی، خاک ایران در سیطره‌ی اسبان مغول و تاتار به یغما می‌رود. در شرایطی که شهرهایی چون نیشابور، ویران می شود و به فرمان مغولان بر ویرانه های آن آب انداخته می شود تا حتی اثری از جانوران هم به جای نماند، بزرگان ادبیات پارسی یک به یک
شاهکارهای خود را ارائه می کنند.

تذکرة الاولیای عطار، مثنوی و دیوان شمس مولانا، غزلیات و گلستان پربار سعدی، عاشقانه های عراقی، اشعار اجتماعی سیف فرغانی و بالاخره غزلیات حافظ. هرکدام از این شاعران در جای خود و برای خود جای‌گاه و هوادار دارند. عرفان مولانا، بند بند وجود انسان جستجوگر را می لرزاند. اشعار سیاسی و اجتماعی سیف فرغانی در جامعه‌ی امروز هم کاربرد دارند و غزلیات حافظ هم که در خانه ی هر ایرانی وجودش لازم است.

اما سعدی طرفدار و هوادار و عشاق سینه چاکی مثل حافظ و مولانا در میان ایرانیان نداشته و ندارد. معدود علاقه‌مند ادبیات کلاسیک ایران پیدا می شود که سعدی را کاملاً به حافظ یا مولانا ترجیح دهد. با اینکه خواص و عوام فرهنگ منظوم ما اعتقاد دارند که "استاد سخن" ، بایسته ترین لقب برای مصلح الدین سعدی شیرازی است.

***
یکی از دلایل آنچه رفت، شاید به زندگی پرفراز و نشیب سعدی بازگردد. سعدی در جوانی عزم سفر کرده و تا آن‌جایی که می توانسته رفته و دیده و شنیده و به خاطر سپرده. مدتی در مدرسه ی معروف نظامیه بغداد شاگردی کرده، چندین بار پیاده به حج رفته و حتی چنان‌که افتد و دانی گرفتار زنی بدخو و کژخلق نیز شده بود. از غرب تا لبنان امروزی و از شرق تا چین را زیر پا گذاشته بود.

حال، مردی پنجاه ساله و دنیا دیده و سرد و گرم چشیده به شیراز باز می‌گردد. بعد از آن همه تجربه های گوناگون، تصمیم می گیرد تا آخر عمر کنج عزلت گزیند که با نصیحت دوستی به خود می آید که "ذوالفقار علی در نیام و زبان سعدی در کام؟"

پس دو رساله‌ی بوستان و گلستان که شامل داستان‌ها و حکایت‌های آموخته از اطراف و اکناف دنیا بود را با کلام فصیح و بلیغش نگاشت که شامل پندها و اندرزها و امثال و حکم بود. سعدی در مقام یک مصلح اجتماعی و یک سوم شخص ناظر، در اتفاقات و حوادث مختلف، پندی درخور به مخاطب ارائه می دهد و نهی و ابای زیادی می کند. اما همین سعدی غزلیات عاشقانه ای می نگارد که یک "همه عمر برندارم سر از این خمار مستی" اش به تمام آن پندها و نصایح می ارزد. کافیست بخوانیم که "سعدیا دور نیکنامی رفت، نوبت عاشقی است یک چندی" تا پای دل سست شود و زبان در دهان نچرخد.

حال نوبت شهرت سعدی است که خلاف خودش به سفری دور و دراز برود. ابن بطوطه، جهانگرد مراکشی در کتاب خاطرات خود از قایقرانی چینی یاد می کند که زیر لب اشعار سعدی را زمزمه می‌کند.

***
سعدی اکثر قالب های شعری را امتحان کرده است، از غزل و قصیده تا رباعی و ترجیع بند. همه نوع مضمونی هم در اشعارش یافت می شود. از عاشقانه های ناب تا هزلیات. به هیچ کدام از نصایحی که خود در گلستان و بوستان آورده است عمل نمی کند. عاشقانه می گوید و مست و غزل خوان بر می گذرد که :

شب فراق که داند که تا سحر چند است

مگر کسی که به زندان عشق دربند است

خب؟

2009-05-03T04:28:00.001+04:30

در روزی که مترجم توانایی چون رضا سید حسینی،‌ از دنیای فانی به دیار باقی‌ می رود، اینترنت نوشته‌های شبه روشنفکران عشق حقوق بشر پر میشود از ابراز عشق افلاطونی به دخترک قاتلی که با همکاری دوست پسر خود پیرزن بیچاره‌ای را کشته و طبق قانون مملکت اعدام شده.

بعد سپهر میاد بصورت ناشناس کامنت میذاره که چرا نمینویسی. آدم برای کی‌ بنویسه آخه. (حالا نه اینکه خودم گهی باشم و بخوام خودم رو بگیرم!) . ولی‌ وقتی‌ این موج سطحی نگری رو میبینم واقعا از دنیای اینترنت ناامید میشم.

این بحران که چی‌؟ از نظر من خیلی‌ وقته که دامن اینترنت رو گرفته.

من و اين دشت بي‌پايان و بي‌حاصل دويدن‌ها

2009-04-03T06:33:00.000+04:30

سفر کردیم چون استارگان ما.....ز تو هم سوی تو که آسمانی

2009-03-26T06:10:00.000+04:30

کمتر از چهار ساعت دیگه با محسن و ناصر عازم این جا هستیم.

روستای مصر. 45 کیلومتری شرق روستای جندق. جنوبی ترین نقطه کویر مرکزی ایران.

غرض اینکه حلال کنید. یه وقت دیدید ما هم مثل مسعود رایگان تو خیلی دور خیلی نزدیک شدیم. ولی به قول ناصر، ما که دیگه کسی رو نداریم که بیاد نجاتمون بده! در صورت آپ نشدن بیش از یک هفته، فاتحه فراموش نگردد.

حسرت همیشگی دوغ

2009-03-25T07:02:00.000+04:30

مشکل اینه که عوض شدن یه رقم تو شماره انداز سال، هیچی رو عوض نمی کنه. یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت ساله که سرکاریم.

زحمت لشکر سرما ز سر ما برخاست

2009-03-22T04:05:00.000+04:30

علم دولت نوروز به صحرا برخاست
زحمت لشکر سرما ز سر ما برخاست
بر عروسان چمن بست صبا هر گهری
که به غواصی ابر از دل دریا برخاست
تا رباید کله قاقم برف از سر کوه
یزک تابش خورشید به یغما برخاست
طبق باغ پر از نقل و ریاحین کردند
شکرآن را که زمین از تب سرما برخاست
این چه بوییست که از ساحت خلخ بدمید؟
وین چه بادیست که از جانب یغما برخاست؟
چه هواییست که خلدش به تحسر بنشست؟
چه زمینیست که چرخش به تولا برخاست
طارم اخضر از عکس چمن حمرا گشت
بس که از طرف چمن لل لالا برخاست
موسم نغمه‌ی چنگست که در بزم صبوح
بلبلان را ز چمن ناله و غوغا برخاست
بوی آلودگی از خرقه‌ی صوفی آمد سوز
دیوانگی از سینه‌ی دانا برخاست
از زمین ناله‌ی عشاق به گردون بر شد
وز ثری نعره‌ی مستان به ثریا برخاست
عارف امروز به ذوقی بر شاهد بنشست
که دل زاهد از اندیشه‌ی فردا برخاست
هر دلی را هوس روی گلی در سرشد
که نه این مشغله از بلبل تنها برخاست
گوییا پرده‌ی معشوق برافتاد از پیش
قلم عافیت از عاشق شیدا برخاست
هر کجا طلعت خورشید رخی سایه فکند
بیدلی خسته کمر بسته چو جوزا برخاست
هرکجا سروقدی چهره چو یوسف بنمود
عاشقی سوخته خرمن چو زلیخا برخاست
با رخش لاله ندانم به چه رونق بشکفت
با قدش سرو ندانم به چه یارا برخاست
سر به بالین عدم بازنه ای نرگس مست
که ز خواب سحر آن نرگس شهلا برخاست
به سخن گفتن او عقل زهردل برمید
عاشق آن قد مستم که چه زیبا برخاست
روز رویش چو برانداخت نقاب شب زلف
گفتی از روز قیامت شب یلدا برخاست
ترک عشقش بنه صبر چنان غارت کرد
که حجاب از حرم راز معما برخاست
سعدیا تا کی از نامه سیه کردن بس
که قلم را به سر از دست تو سودا برخواست

چندان که جهد بود دویدیم در طلب...کوشش چه سود چون نکند بخت یاوری

2009-03-14T16:59:00.000+03:30

مثل بازی بچه ها میمونه. 2 ساعت با هم بازی می کنن، هیچ مشکلی نیست. دعواشون که میشه میرن زیرآب همدیگرو پیش بزرگترا می زنن. هیچ کدوممون تو ایام خوشحالی و راحتی دور و ور مسائلی مثل تقدیر و سرنوشت و زندگی و .... نمیریم.

ندانستی که در پایان پیری … نه وقت پنجه کردن با جوان است

2009-02-20T03:55:00.000+03:30

اول این که روی صحبت تیتر با
خودم است. عشاق سینه چاک امیر قادری ناراحت نشوند خدای ناکرده.

دوم هم این که, قضیه جالب شد.
این پست در مورد جناب امیر قادری و رفقایشان را عرض می کنم. چند روز پیش که داشتم
ویزیتور های وبلاگ رو چک می کردم دیدم چند بار یکی از جملات مطول اون پست سرچ شده
و با وجود گذشت زمان چند کامنت دیگر هم گذاشته شده. چیزی به ذهنم نرسید. تا این که
الان وبلاگ جناب امیر قادری رو باز کرده بودم تا بخونم و متوجه شدم که قضیه از کجا
آب می خوره. جناب قادری برای نشان دادن اوج حسن نیت, صبر و کظم غیظ خودشان, گزیده ای از نوشته های من را عینن برای کافه
نشین ها منتقل کرده و برای توصیف آن از عبارت بامزه استفاده کرده است. و برای نشان
دادن منبع متن, آدرس hamidblogfa.com
را آورده اند و وقتی با این جمله ی کافه نشین ها که صفحه ای با این نام وجود ندارد
مواجه شده اند عنوان کرده اند که قبلن این جملات را دیده و الان آدرس را به خاطر
ندارند.

لطفن همین الان سعی کنید بدون
داشتن آدرس یک وبلاگ, یک پست آن را کپی کنید.

دروغ چرا. اول که دیدم عین
نیمه ی اول مطلبم روی وبلاگ ایشان قرار دارد شوکه شدم. یعنی اصلن انتظار عکس العمل
نداشتم (حتی همین عکس العمل ساده که متن هرچند پر ایراد را بامزه توصیف کنند). جالب این که دیدم چند کامنت
پشت سر هم برای یک مطلب تاریخ گذشته نوشته شده است. اما حدس این بازخورد از
جانب جناب قادری را نداشتم . (حتی همین
استفاده مکرر از واژه جناب به همین موضوع برمیگردد. عمرن فکرشو نمیکردم امیرقادری
اون مطلبو بخونه. همینطوری نوشته بودم!!!)

اما. روی صحبتم با شماست جناب
قادری. سیر اتفاقات این گونه بود که بعد از دیدن آخرین فیلم بهرام بیضایی, خودتان
آغازگر بحثی شدید که مطمئنن می دانستید که بدون بازخورد نخواهد بود. به چالش کشیدن
شخصیتی که اکثر آثارش برای اکثریت سینما دوستان آثاری ارزشمند است. این بار نقد
فیلم بهرام بیضایی نبود. نقد خود بهرام بیضایی بود. یادم نیست این جمله رو کجا
خوندم اما نقل به مضمون این بود که هیچ چیز در دنیا آنقدر مقدس نیست که از نقد
مصون بماند. بهرام بیضایی که جای خود دارد. اما مشکل این جاست که شما باز از اثر مایه
گذاشته و سیر اتفاقات یک فیلم نامه را به سیر کارنامه کاری یک هنرمند تبدیل کرده و سعی کرده اید به مخاطب بقبولانید بهرام بیضایی قصد
آزار مخاطب (به هر دلیلی) را دارد. در این مورد من شما را در جایگاه یک روانشناس –
منتقد (مصطفی جلالی فخر مثلن) نمیبینم که این اظهار نظر توی کتم برود. عمری شما
برای ما نقد فرم و محتوا می کردید و ما یاد می گرفتیم. اما این نقد نبود. تلاشی
مذبوحانه برای منکوب کردن بود. بلافاصله لیست سیمرغ از دیدگاه خودتان منتشر کردن که اتفاقی نبود؟

هر چند. قبول دارم که آوردن
اسم هم از جانب من در آن مطلب درست نبود. نا سلامتی من هم خودم زمانی کافه نشین
شما بودم و با اکیپ رفقای شما آشنایی کامل دارم. (نام حمید دست قیچی که فراموشتان
نشده). بنابر این آن دوستی که از توهم بنده در مواجهه با این کافه یاد می کنند باید
به آرشیو رجوع کنند و ببینند روزهایی که دوستان کامنت می گذاشتند و با تفکراتی
سورئالیستی برای هم چای و قهوه می ریختند و از فیلم های دیده و ندیده می گفتند و
حتی با آدری هپبورن می رقصیدند. (یادتان که نرفته). ولی خدمت این دوست عزیزی که سعی در افشای درونیات بنده
داشته اند که " رگه هایی از تخیل و بیشتر توهم و طنز نویسنده را با خود داشت." باید عرض کنم خیر. من نه متوهم هستم و نه طنز
نویس (و نه منتقد). اما تعصب جانبدارانه مرا اذیت می کند. هیچ وقت سعی نمی کنم
اصطلاح ما وُضِعَ لَه را به زور در متن بچپانم(فعل دیگری به ذهنم نرسید) تا در
انتها نحله ی فکری طرف مقابل را از روی یکی از کلمات متن حدس بزنم. چه قدر پیش رفت
کرده این علم روانشناسی.

علی ای حال. این بود آن چه گذشت. حالا که می دانم آدم
معروفی مخاطب این نوشته های معمولی است دیگر سعی می کنم به پروپای کسی نپیچم و از
اصطلاحاتی چون ما وُضِعَ لَه, تتابع اضافات و حشو قبیح بیشتر استفاده کنم.

شب عالی متعالی

حمید جعفری

یکم اسفند المعظم سنه ی 1387 هجری خورشیدی

پی نوشت 1:

برخی از کامنت های منتشره در وبلاگ جناب قادری

درباره بی‌پولی

2009-02-11T03:20:00.000+03:30

یه دیالوگ تو بی‌پولی حمید نعمت‌الله خیلی مهجور موند. یعنی تو ریتم فوق‌العاده سکانس‌های دفتر شرکت ( که چه‌قدر تماشاگر رو یاد خونه مجردی بوتیک مینداخت) گم شد.

سیامک انصاری به عنوان یه مرد از سیاست‌بازی بریده تو اکیپ جوونای به یأس فلسفی رسیده است!

بعد از این‌که بهرام رادان می‌گه علت پلمپ شرکت صدای بلند اونه، سیامک انصاری بلندش می‌کنه، پلمپ رو نشونش می‌ده و با صدای بلند می‌گه "به خاطر داد نیست. به خاطر مالیاته"

شب به پایان رود و شرح به پایان نرود

2009-02-06T23:09:00.000+03:30

چند وقت پیش یه سری جوون خوش ذوق دور هم جمع میشن و اولین سایت حرفه ای سینمایی رو به نام سینمای ما که از مجموعه سایت های شركت پويشگران اطلاع رساني تهران ما هست دایر میکنن. اون اوایل کار خوب پیش میرفت و اتفاقات خوبی داشت رخ میداد. تا این که چند تا وبلاگ زیر مجموعه این سایت بین مخاطباش گل کرد و باکس نظرات خوانندگان اونجا (به طور اخص وبلاگ امیر قادری) شد پاتوق یه عده آدم شبه روشنفکر که به طور حال به هم زنی اونجا رو کافه نام گذاری کردن و خودشون رو کافه نشینٍ فرانسویٍ روشنفکرٍ منتقدٍ فیلم فهمٍ سرخوردهٍ دور از اجتماع ، فرض.

روال برنامه اینجوری بود. سر ماه امیر قادری میومد تو وبلاگ و می نوشت دیروز سر چارراه یکی ازم پرسید ساعت چنده و این اتفاق منو یاد دیالوگ افسانه ای شخصیت اسطوقدوس تو فیلم "خواب های عصر یک روز نیمه خالی"، تاریخ ساز سینمای مجمع الجزایر نگورونگورو، آلکس فرگوسن لا بوازیه انداخت که تو فصلی که اسطوقدوس با نامزدش، بته جقه ، در حال عبور از کنار دریاچه بودند ، اسطوقدوس به بته جقه برگشت گفت که ساعت چنده؟
حالا بیا نظرات خوانندگان رو بخون. ۵۰ تا نظر اول اینه که وای چه صحنه ی شاهکاری بود اون قسمت و فلان سکانس هم بد نبود . نظر پنجاه و یکم یکی میاد میگه رفقا (!) به نظر شما بهترین فیلم این آلکس فرگوسن لا بوازیه کدوم کارشه؟ ۵۰ تای بعدی هم میان نظر سنجی می‌کنن و در آخر همین "خواب های عصر یک روز نیمه خالی" با اکثریت آرا برنده میشه.
مشکل این جماعت، پرستش بت گونه ای از سینما به طرز کاملن مهوعی ای است که در عباراتی چون ذات سینما، سینما برای سینما و ..... نمود پیدا می کنه.
یک شبه روشنفکری مسخره حال به هم زن که افتخارش دیدن فیلماییه که تو قوطی هیچ عطاری پیدا نمیشه. مخالفت با سلیقه عام. خود جدا بینی و خود برتر بینی درونی نسبت همه سینما دوستان حتی همپالکی های خودشان و عدم سواد کافی در نقد نوشتن (من هم سواد نقد نوشتن ندارم. ولی ادعای آن را هم ندارم)

مخاطب معمولی جشنواره رو ، عیار ۱۴ پرویز شهبازی رو پس زد. اما امان روزی که کسی برای گروهی از شبه روشنفکر ها بت بشه. نفس عمیق نوستالوژی مسخره ای برای این جماعت به ارمغان آورده که این جماعت "ردیفی میشینن" کنار سایت و از این فیلم تعریف میکنن.

صوفیا نصراللهی. یادداشت شماره 13 از سلسله یادداشت های مدح عیار 14 (که تا شماره 14 رفته! ):

بالاخره انتظارمان به سر رسید. امروز "عیار 14" را دیدیم و خدا را شکر رویمان به همان سپیدی پهنه ی پربرف فیلم شد! فیلم آخر شهبازی همان طور که دلمان می خواست، فیلم خوبی است. نه فقط خوب که خیلی خیلی خوب است. فیلم شهبازی در خودش حس و حال و شور سینما را دارد. درست از همان شروع فیلم، همان سکانس ابتدایی سینما را با همه وسعت و زیبایی اش نشانمان می دهد. جایی که قطاری از عمق کادر سفید به ما نزدیک می شود. "عیار14" فیلم کارگردانی کاربلد است که هم سینما را خوب می داند و هم آن را دوست دارد.

یا چرا راه دور برویم. پدر جد همه این شبه منتقدین، جناب امیر قادری. نوشته وبلاگشان در سه شنبه 15 بهمن. روز پنجم جشنواره. (که هنوز بخش مسابقه سینمای ایران شروع نشده):

آخیش. جشنواره اگر همین فردا تمام شود، من یکی حداقل تا به این جا یک فیلم مورد علاقه را دارم. عیار 14 به کارگردانی پرویز شهبازی. فیلم خیلی خوب و کار شده و حساب شده ای است که مثل ساخته قبلی فیلمساز یعنی نفس عمیق هنوز عزیز، در عین حساب شدگی، حس زندگی درون آن از بین نرفته است. خطر اصلی که فیلم را تهدید می کند، این است که با نفس عمیق مقایسه اش کنید. نفس عمیق فیلم نسل ما بود. باهاش زندگی کردیم. هم سینما یاد گرفتیم و هم وجود خودمان را دیدیم که در تار و پودش تنیده شده بود. الان که دوباره فیلم را نگاه کنید، پاره هایی از روح و گوشت و پوست و خون مان را می بینید که لای صداها و تصاویر فیلم جا مانده است. آخر همه اش هم کیفیت سینمایی اثر نبود. و حالا اتفاقا با یک فیلم سینمایی طرفیم. سینما برای سینما. همه چیز از این جا شروع می شود و البته به خیلی جاهای دیگر می رسد. این یک جور فیلمسازی است که باید در سینمای ایران جا باز کند و جا بیفتد. این که فیلمساز پروژه ای را انتخاب کند و به بهترین شکلی به نتیجه برساند. پروژه ای که مشخصات خاص خودش را دارد و باجی به موفقیت های قبلی فیلمساز نمی دهد. نفس عمیق آن قدر بزرگ شد که دست و پای شهبازی را برای سال های سال بست. اما حالا عیار 14 راه را باز کرده است، به عنوان فیلمی که به هیچ عنوان گامی به عقب برای فیلمساز محبوب ما به حساب نمی آید، که در بسیاری از موارد، یک پیشرفت هم هست.

حالا یکی نیست به این پرویز شهبازی پرستان بگوید لااقل نقد شماره 11 از مجموعه آثار خوتان را بخوانید. ببینید یک منتقد واقعی کیست. کسی که به جای ستایش های کورکورانه با دلایلی خاص، از 4 وجه ساختار، تعلیق، فلاش بک ها و فیلم‌نامه ، فیلم را مورد بررسی قرار می‌دهد و به جای حاشیه فیلم ها و کارگردان و علائق شخصی به خود فیلم میپردازد. شما بین این ها چه می‌کنی جناب امیر پوریا.

علی ای حال. تمام این ها را گفتم تا به موضوع زیر برسم.
از کسی که به جای تحلیل و نقد واقعی آثارٍ (به زعم من) متوسطٍ کیمیایی، آن قدر شیفته هیمنه و شمایل سینمایی شخص او شده که در مستندی به نام "آقای کیمیایی" به صورت بتواره ای او را می‌پرستد، عجیب نیست که در مقابل استاد بزرگی مثل بهرام بیضایی، که برای همه به خاطر شاید وقتی دیگر و باشو و مسافران و سگ کشی و .... محترم است، نه به خاطر کراوات و پز روشنفکری و سیگار و ستایش احمقانه سینمای کلاسیک و ... این گونه موضع بگیرد که سریعن متنی برای سایت آماده کند که خودش هم به زعم خودش نمی‌فهمد که چرا از این فیلم (وقتی همه خوابیم) که تمام ویژگی های یک اثر فوق‌العاده را داراست رنج کشیده! چون بیضایی قصد آزار مخاطب را دارد!

این عین جملات جناب امیر قادری است. غرقه دریای مواج شبه روشنفکری مسخره ای که یقه کسانی که می‌خواهند مهر متفاوت بودن از عوام را بخورند گرفته. در این جامعه یا باید آریان و معین و مهستی گوش کنی، یا دث متال و دوم متال. تو در دو گروه جای داری، یا باید ساسی مانکن گوش دهی یا چیلدرن آو بادم را بپرستی. حد وسط هم ندارد.

هر اثر هنری (نه فقط فیلم و سینما که عکس و نقاشی و هنرهای تجمسی و .....) از دو قسمت تشکیل شده. فرم و محتوا.جناب قادری؛ شما یک بار دیگر مجموعه افاضات خودتان نسبت به بیضایی را مطالعه کنید و بگویید برای نقد وقتی همه خوابیم به سراغ فرم رفتید یا محتوا. و اگر رفتید اشکالات آن کجاست.

لینک های مرتبط:

یادداشت های عیار 14 . شماره 3 . پویان عسگری . و اینک پرویز شهبازی (!)
یادداشت های عیار 14 . شماره 9 . جواد ماه زاده . مکافات عمل
یادداشت های عیار 14. شماره 10. نسیم نجفی. جذاب و مشعوف کننده
یادداشت های عیار 14. شماره 11. امیر پوریا. زرگری بود اهل سرعین که ادیت پیاف گوش می‌کرد
یادداشت های عیار 14. شماره 12. کیوان کثیریان. عیار قابل قبول شهبازی
یادداشت های عیار 14. شماره 13. صوفیا نصراللهی. برف
یادداشت های عیار 14. شماره 14. سعید قطبی زاده. اجر صبر
یادداشت‌ها، عکس‌ها و فایل‌های صوتی امیر قادری از جشنواره 27 فیلم فجر (به طور اخص، یادداشت های روز دوازدهم و سیزدهم بهمن)

پی نوشت:

شاهد از غیب رسید. برای نوشته امیر پوریا تا الان ۲ نفر نظر گذاشته اند.

۱) تابلو مغرضانه بود.

۲) آخ که چقدر از نقدهای امیر پوریا بدم میاد!!

ای کاش وقت بگذارید و این نقد را بخوانید.

ز عقل اندیشه ها زاید، که مردم را بفرساید

2009-01-18T18:49:00.000+03:30

دیروز اولین امتحان پایان ترم رو دادم. ذکر مصیبت ایام امتحان مثنوی هفتاد من کاغذه. از دو روز قبل از امتحان دوستی خونمون بود که با هم درس می‌خوندیم. اول بهش گفتم فلانی بلدی؟ کتاب رو دستش گرفت. گفت حمید، این کتاب تو ماتحت فیل نمی‌ره. چطوری انتظار داری تو مغز من بره؟

مردی که زیاد می‌دانست

2009-01-15T02:07:00.000+03:30

استاد دلهره سفارش داد روی سنگ قبرش بنویسند "این عاقبت پسربچه های بد است"

کوچ عاشقانه من

2009-01-12T06:19:00.000+03:30

اولین بار که یه مطلب تو پرشین بلاگ پست کردم بلافاصله بعد از فشاردادن کلید ارسال، مثل سرو پشیمون شدم که چرا تو بلاگفا وبلاگ نساختم. نه این‌که مثلن اونقدر سررشته داشته باشم که مزایای این و معایب اون رو کاملن بدونم و از لحاظ سکیوریتی و امنیتی و حل مسائل اقتصادی در بحران‌های مالی فرامنطقه‌ای در خصوص اعتبار فلان برند نسبت به بهمان سرویس پشتیبانی وبلاگ در مسائل فاینانس سررشته داشته باشم. نه. ولی از همون بچگی از بلاگفا بیشتر خوشم میومد. دلیل خاصی هم نداره.
خلاصه. این رو دل ما موند تا تقریبن یه دوسالی که تو پرشین بلاگ نوشتم و باز برای هر بار فشاردادن اون کلید کذایی، اون عذاب وجدان همیشگی میومد سراغم که: هی، فلانی، طامات تا به چند و خرافات تا به کی؟ دل بکن از این پرشین بلاگ لعنتی و دلتو بده به رود جاری‌ای به نام بلاگفا، تا ببینی آن‌چه نادیدنی‌است.
بالاخره چند شب پیش که دیگه هیچ بهونه‌ای برای درس نخواندن نداشتم این عقده‌ی فرو خورده ناگهان یادم اومد. بهونه پیدا شد و منم با آرامش و فراغ بال بسیار، دفتر و دستک را به کناری نهاده مشغول امر خطیر اسباب کشی شدم.
امیدوار بودم که حداقل چند ساعتی طول بکشه که نمی‌دونم چی‌شد یه ساعته تموم شد. منم نا امید و خسته باز به آغوش درس بازگشته و مشغول مطالعه گردیدم. این بود کوچ عاشقانه من.